1. ...
2. ...
3. ...
4. ...
5. The Mowgli's - San Franciso
6. La Roux - Tropical Chancer
7. Franz Ferdinand - Evil Eye
8. Joan As Police Woman - Holy City
9. Marteria - Kids (2 finger an den Kopf)
10. Vanice Joy - Riptide
Wat een heerlijk energiek liedje vind ik dit. Het werkt voor mij uiterst motiverend om weer iets te gaan doen.
1. ...
2. ...
3. ...
4. ...
5. ...
6. La Roux - Tropical Chancer
7. Franz Ferdinand - Evil Eye
8. Joan As Police Woman - Holy City
9. Marteria - Kids (2 finger an den Kopf)
10. Vanice Joy - Riptide
Mijn vakantieliedje van 2014. Hij werd in Oostenrijk grijs gedraaid door FM4 in de weken dat we daar op zomervakantie waren. En dan moest de radio ook van de kids harder.
1. ...
2. ...
3. ...
4. ...
5. ...
6. ...
7. Franz Ferdinand - Evil Eye
8. Joan As Police Woman - Holy City
9. Marteria - Kids (2 finger an den Kopf)
10. Vanice Joy - Riptide
Franz Ferdinand heeft meerdere liedjes gehad in 2014 die de moeite waard zijn. Deze steekt er wat mij betreft met kop en schouders boven uit en komt daarmee makkelijk in mijn top 10.
1. ...
2. ...
3. ...
4. ...
5. ...
6. ...
7. ...
8. ...
9. Marteria - Kids (2 finger an den Kopf)
10. Vanice Joy - Riptide
Op nummer 9 staat een liedje wat tijdens de zomervakantie in Oostenrijk net voor het eerst op FM4 gedraaid werd. Ik heb meestal niets met rap, maar dit liedje pakte me wel.
In 2014 ben ik weer begonnen met het uitgebreid volgen van nieuwe muziek.
Nieuwe muziek is er veel en van allerlei soorten en smaken. Een dagje Q Music, Radio 538 of 3FM luisteren levert een berg aan nieuwe muziek op. Echter, toch vooral meer van hetzelfde. Geen spannende keuzes, muziek die op het randje zit van de mainstream of er soms net overeen.
Commerciele radiozenders verdienen hun geld natuurlijk door het maken van programma's voor een breed publiek binnen hun doelgroep, zodat de commercials op de zender zo veel mogelijk opleveren. Het is dus logisch dat deze radiostations dus kiezen voor de mainstream.
Van de publieke radiozenders zou je echter wat anders verwachten. Maar ook daar is de mainstream steeds belangrijker geworden. Zelfs 3 voor 12 radio draait toch vooral mainstream. Het feit dat Dotan met Home de 3VOOR12 Song van het Jaar verkiezing wint, is daarvan een sprekend voorbeeld.
Kortom: voor spannende nieuwe muziek zijn andere bronnen belangrijk. Internet radio van zenders die niet in de mainstream zitten, spotify playlists van nieuwe muziek. Ja, dan is er nog een hoop te kiezen dat (meestal) niet op de playlist de nationale radio staat (of daar pas veel later op komt, omdat het nummer toch is opgepikt).
Mijn verzameling van spannende nieuwe liedjes vind in mijn spotify playlist. Ik voeg er minimaal een keer per week nieuwe liedjes aan toe. De liedjes staan er minimaal een maand in, de betere nummers (volgens mijn persoonlijke smaak) mogen 2 maanden blijven. Daarna is het geen nieuwe muziek meer tenslotte. Zo blijft de playlist ergens tussen de 50 en 100 nummers groot.
De 10 beste nieuwe liedjes van het afgelopen jaar volgens mijn eigen lijstje, stel ik de komende dagen tussen kerst en oud en nieuw aan je voor.
Ik weet eigenlijk niet eens meer wanneer we precies besloten om een huttentocht te gaan maken. Het was een besluit in fases en in zoektochten.
Er leefde al wel langer het idee om een paar dagen achter elkaar te gaan wandelen tijdens de zomervakantie. Eerst was het idee om dat te doen ergens in het middelgebergte, van hotel naar hotel of van pension naar pension. Natuurlijk luxe met bagage-service. Arrangementen zijn er genoeg. In de Eifel, Ardennen, aan de Moesel in de Taunes, in het Sauerland of ook verder weg in de Harz, het Fichtelgebirge of bijvoorbeeld de Vogezen.
En dus begon de lange zoektocht, langs wandelpaden in bijna al die streken. Maar steeds vielen ze af: te lang. Ylse is pas zes, die loopt nog geen 18 km, 23 km of 25 km per dag. Ook Inge niet trouwens, maar die kan nog wel wat verder dan Ylse.
Daarna begon dus de alternatieve zoektocht. In welke gebieden kan je dan zelf zo'n wandeltocht samenstellen, incl.bagage-service. Dan wordt de spoeling dun, erg dun. Die gebieden zijn duidelijk niet ingesteld op wandeltochten van gezinnen met kinderen. Het zijn er te weinig die het doen kennelijk.
Dus zaten we een tijdje in dubio. Zullen we het dan maar een jaartje uitstellen of nog verder zoeken. Tot we opeens, uit een oude Op Pad iets vonden over de Salzburger Almenweg. Een mooie wandeltocht door het Salzburger Land, maar opnieuw met lange, te lange etappes. Alleen hier konden we bij vele etappes ook in het midden stoppen, omdat er ergens een berghut middenin de etappe was waar je kon slapen.
Dat was het onderzoeken wel waard. En dat deden we: er waren eigenlijk maar twee stukken waar het goed lopen was met Ylse en Inge, maar beide opties hadden nog steeds als nadeel dat er zo veel geklommen moest worden de eerste dag om op hoogte te komen. Maar wat als we nou eens de looprichting omdraaien, dan kunnen we de eerste dag met de gondel naar 1700 meter hoogte.
Ja! Dat was het, dat leek allemaal wel te kunnen. Dus keken we alles nog een keer goed na en nog een keer en ja: dit moest het worden.
En dan begint het regelen: er is veel wat we nog niet hebben, maar nu wel: lichte poncho's, lichte lakenzakken , een sneldrogende afritsbroek, een sneldrogend wandel t-shirt en voor de warmte een goede fleece en een goede jas. Ook had Vibeke nog een nieuwe rugzak nodig.
Veel basiszaken zijn goed te regelen bij Perry Sport, voor volwassenen en als je goed op de aanbiedingen let, kan je voor een appel en een ei op de praktisch eerste rang zitten. Maar die vlieger gaat lang niet altijd op. Voor de kinderen is het lastig: dan helpt zelfs Bever niet als fysieke winkel, maar ben je aangewezen op de webshop. Dat gaat op zich goed, maar je moet erg goed opletten. Het staat lang niet altijd duidelijk aangegeven van welke stof iets gemaakt is. En als je zoals wij iets sneldrogend zoekt dan is dat best wel lastig.
Naast al het geregel van fysieke spullen begint dan ook de voorbereiding ter plaatse. Hutten reserveren, hotel ter overbrugging regelen en nog een leuk vakantie adres voor na de huttentocht.
Dat laatste was een makkie: van woensdag tot zondag anderhalve week later: Ueberhaupt koa problem (oftewel geen probleem)
Hotel regelen voor als we aankomen: dat kan tres chique erg duur, maar een beetje zoeken levert veel op. Ook hier geen enkel probleem.
Maar .... je voelt het al aankomen... dan de hutjes. Dat was wat lastiger. We hadden de tijd niet echt mee om te regelen. Midden in de winter. Dus bellen met de hut: kansloos, of na drie keer doorverbinden toch in de voice mail belanden. Dat schoot niet op.
Dan maar een email sturen. En dat ging erg makkelijk. Drie van de vier hutjes reageerden binnen een paar dagen. Maar die laatste hut, de derde van de vier op onze tocht: onbereikbaar. Na nog een keer bellen had ik dan eindelijk contact. Binnen een minuut was het gesprek al weer voorbij. Kunnen we dan en dan overnachten? "Joa, passt schoah" oftewel dat komt goed. Mijn ervaringen met "passt schoah" zijn over het algemeen vrij goed. De tijd zal het leren.
Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat de scheidsrechters er letterlijk en figuurlijk een potje van maken op het wk voetbal.
Niets in minder waar.
Ze maken er een potje van.
Zelfs de kritische Duitse zender Deutschlandfunk ziet maar liefst tien (10!) grosse Fahlentscheidungen. Oftwewel tien (10! grove foute beslissingen. Strafschoppen, gele kaarten en rode kaarten die wel of niet gegeven hadden moeten worden.
(Ik laat maar even in het midden of Deutschlandfunk de beslissing op objectievere gronden neemt dan de scheidsrechter op het veld.)
Maar waarom gaat het mis? Of... wat kan de FIFA beter doen.
De FIFA stelt scheidsrechters aan uit alle continenten, maar stuurt ze slechts een paar weken samen op trainingskamp. Of wat daar ook voor door moet gaan.
Dat gaat natuurlijk niet goed. Indonesie, Algerije, USA, Brazilie, Duitsland, Irak, Panama. Ik heb geen idee of werkelijk alle landen zijn die fluiten op het wk voetbal? Het geeft wel een goed beeld. De culturen, de continenten zijn zo verschillend. De belangen zo groot. De hele wereld kijkt of Kuipers en co wel goed fluiten. Landelijke competitie vs miljarden mensen die kijken, ego's, regels, FIFA, UEFA, KNVB, de druk is enorm.
Wie kan dat aan? Met slechts een paar weken "trainingskamp"?
Een veel uitgebreide voorbereiding is natuurlijk noodzskelijk. Professionele scheidsrechters onder de vlag van 1 voetbal organisatie. Geen strijd meer tussen de FIFA, UEFA of anderen. Betere beloningsstructuur en ook duidelijke afspraken over scheidsrechters die minder presteren dan de concurrentie.
Dat is allemaal mooi.... maar het valt en staat bij: consistent fluiten. En dat betekent: Kuipers fluit bijna net zo goed (of slecht) als Webb en Razzolli. Kan dat? Nee! Maar kunnen ze elkaar benaderen: wellicht wel, maar dat kost tijd, energie en vooral geld.
Tien grote fouten, of... slechts 10 grote fouten.
Natuurlijk zijn het er te veel, maar onder de druk, met de geringe voorbereiding vind ik het niet eens zo slecht. Zou jij het beter doen? Ik niet. En ik kan het weten.
Vorig jaar tijdens het Ab Ovo weekend was het de eerste keer. Hardlopen met een groepje op de zondagochtend.
De zondagochtend is per definitie zwaar in het Ab Ovo weekend. Vooral omdat de zaterdagavond meestal erg gezellig is.
Dat was vorig jaar zo, dat was dit jaar ook zo. En dus was het groepje hardlopers vanochtend opnieuw beperkt. Excuses heb ik genoeg gehoord vanochtend. Wekker niet gezet, wekker verkeerd gezet, pijn in mijn billen, pijn in mijn kuiten. Het ging tenslotte om het groepje dat er wel was.
En daarmee hebben we heerlijk gelopen. Epe heeft een heel mooi stuk heide en bos en daar valt prima te lopen. Het was wel benauwd en het ging natuurlijk voor geen meter na te veel biertjes. Maar de natuur vergoed veel, zo niet alles.
Erg leuk ook was het. Agnes, Ronald en Ramon, bedankt voor het leuke rondje.
De statistieken van Strava.
Ps:
Frans heeft geen excuus nodig. Hij is na het verslapen alsnog gaan hardlopen.
Ik werd getriggerd door een post van Frans de Haas op Facebook over de arbitrage tijdens het wereldkampioenschap voetbal.
Hierin trekt Frans de conclusie dat het slecht gesteld is met de arbitrage op het wk voetbal. Die conclusie is dan wel juist. Aan de argumentatie schort echter wel wat.
Frans gaat in zijn betoog uit van goede en verkeerde beslissingen van de scheidsrechter. Daarmee wordt een waardeoordeel aan de beslissing gegeven. En dat is niet terecht.
Het is namelijk zo dat een goede of foute beslissing door een scheidsrechter tegenwoordig bijna niet meer genomen kan worden. Er is in het voetbal slechts een aantal beslissingen die je feitelijk kan nemen, dus op basis van lijnen in het veld. Doelpunt, achterbal, corner, inworp.
De rest van de beslissingen berust puur op het interpreteren van de regels door de leidsman. De interpretatie van de regels door de heren scheidsrechters is dus belangrijk voor het verloop van de wedstrijd. Nog belangrijker is dat de interpretatie van de regels consequent wordt uitgevoerd. Een scheidsrechter moet de regels gedurende en wedstrijd op dezelfde manier interpreteren en dus op dezelfde consequente manier fluiten. Met andere worden, de scheidsrechter beoordeelt eenzelfde situatie eerder en later in de wedstrijd gelijk, onafhankelijk van welke partij de situatie veroorzaakt.
Een volgende stap is dat dat dan niet alleen binnen één wedstrijd gedaan wordt, maar gedurende het hele toernooi consequent gebeurd. Dus fluit een scheidsrechter consequent binnen één wedstrijd én gedurende het hele toernooi.
Vervolgens is er nog de afstemming onderling tussen de scheidsrechters. Fluiten Kuipers, Webb, Razzolli etcetera allemaal hetzelfde, op dezelfde manier. Geven ze dezelfde interpretatie aan een situatie. Het blijkt dat die laatste component het lastigste is. Vele scheidsrechters uit vele landen, met verschillende culturen. Die laat je niet even allemaal op dezelfde manier fluiten. Verder merk ik dat ook bij Frans duidelijk is geworden dat bepaalde scheidsrechters altijd op dezelfde manier fluiten. Bijvoorbeeld de Engelsman Webb, die "altijd een saaie wedstrijd fluit met irritante beslissingen". Webb fluit dus wel constant over meerdere wedstrijden. Binnen een wedstirjd weet je echter niet wat je aan hem hebt: Webb geeft niet in dezelfde soort situaties dezelfde beoordeling en dat leidt tot frustratie bij de spelers.
Conclusie is dus dat er bijna geen goede of slechte beslissingen zijn, maar dat het gaat om een zo consequent mogelijke interpretatie van de regels door alle scheidsrechters gedurende het hele toernooi.
Onderataande tekst is een letterlijk citaat van een email die ik recent heb verzonden aan de KNZB:
___
De afgelopen negen jaren heb ik met veel plezier en enthousiasme als scheidsrechter langs de badrand gestaan. Vandaag is de dag daar om deze periode af te sluiten. Ik heb besloten om te stoppen als scheidsrechter waterpolo van de KNZB.
Het begon allemaal bij De Watervlo in De Meern. Naast een erg aangename tijd in de waterpolocommissie, werd ik ook scheidsrechter.
Aangezien mijn W-kaart niet meer geldig was, omdat deze niet netjes van de "R" naar De Watervlo was overgeschreven, kon ik voor de tweede keer examen doen als W-official. Daarna leerde ik onder bezielende leiding van hoofdklasse scheidsrechter Frans Meerveld het scheidsrechtervak.
Mijn eerste wedstrijd was een laagste klasse heren wedstrijd in het half ondiepe bad in IJsselstein. Daarna volgde nog vele wedstrijden in de Kring Utrecht en District 4. Van pupillen tot de hoogste klasse district. Wedstrijden waren altijd in de buurt, maar de begeleiding en beoordeling was in die tijd nog niet helemaal goed op orde in district 4.
Nadat we vijf jaar geleden naar Oud-Vossemeer verhuisden, floot ik in District 5. Hier werd ik eerst weer even terug op mijn plaats gezet. Na een aantal weekenden op zondagmiddag jeugdwedstrijden fluiten in Oosterhout en een aantal beoordelingen verder, was ik ook een hoop wijzer. De begeleiding was in District 5 beter geregeld en ik mocht weer verder met fluiten op het hoogste districtsniveau.
Na drie jaar op het hoogste niveau gefloten te hebben in District 5 vond ik de tijd rijp voor een volgende stap: de bond. Om dit proces te versnellen, besloot ik mijzelf aan te melden als scheidsrechter in de WOC competitie. Buiten het feit dat dat nogal wat stof deed opwaaien (relatief oud, zelf aangemeld en niet via het district) heeft mij dat ook de meeste progressie als scheidsrechter opgeleverd.
Helaas werd het WOC traject voor mij na een jaar stopgezet. Reden: te oud. In deze reden kan ik de KNZB nog steeds niet volgen.
Het afgelopen jaar heb ik daarom met veel plezier opnieuw in het district gefloten. Het district was redelijk opgewaardeerd na de herstructurering van de bond en de versterkte degradatie uit de voormalige vierde klasse bond.
Deze zomer zijn de werkzaamheden en kansen bij mijn werkgever in een stroomversnelling gekomen en bevind ik mijzelf in de unieke situatie om een van de belangrijkste IT projecten bij de grootste goederen spoorvervoerder van Europa inhoudelijk te gaan leiden en vormgeven. Een project waarvan ik al jaren droom om te mogen doen.
Dit houdt ook in dat ik vele weken per jaar 3 tot 4 dagen en avonden weg ben van huis. En dat betekent ook dat ik mijn lieve vrouw en kinderen die dagen niet zie. Het waterpolo scheidsrechter zijn houdt in dat dan ook de (late) zaterdagmiddag en de avond gevuld zijn en ik niet thuis kan zijn voor de rest van mijn gezin.
Daarom heb ik besloten om na vele jaren als scheidsrechter te stoppen.
Met veel genoegen kijk ik terug op de vele leuke en sportieve wedstrijden die ik als scheidsrechter mocht fluiten. Hoogtepunten waren voor mij het fluiten van de WOC finale meisjes tot 13 jaar en alle Bondswedstrijden waarin ik mocht invallen, met name de laatste wedstrijd die ik floot: een derde klasse bondswedstrijd (incl goede beoordeling).
Nadat ik een aantal jaren geleden al stopte als speler komt hiermee voorlopig een einde aan mijn actieve waterpolo tijd.
Ik heb het met veel plezier, toewijding en inzet gedaan.
Vorige week zag ik hem voor het eerst in het echt rijden: De Fyra, met een gangetje van 40 km/u reed hij voor onze trein Utrecht Centraal binnen en vervolgde zijn weg richting Arnhem.....
___
In het begin van dit decennium wilde de Nederlandse Spoorwegen ons land aansluiten op het netwerk van hoge snelheidstreinen in Europa.
De route Amsterdam - Parijs lag het meeste voor de hand. Niet omdat dit per se de route was met het grootste economische belang, wel omdat op deze route de meeste ruimte was om een hoge snelheidslijn aan te leggen. Vanuit economisch oogpunt is de lijn richting Duitsland natuurlijk veel interessanter, hier ligt tenslotte het achterland van de Rotterdamse en Amsterdamse haven.
Helaas is dat slechts een minor punt in deze analyse.
Sinds 2004 staat de bestelling voor de treinstellen die op de lijn Amsterdam - Brussel moeten gaan rijden uit. De NS had hiervoor een aanbesteding uitgeschreven. Natuurlijk was de NS voor de aanbesteding wel even een rondje Europa gaan maken. Er waren natuurlijk al een paar aanbieders van hogesnelheidstreinen: het Franse Alstom maakt al jaren TGVs en de combinatie Siemens/Bombardier heeft de ICE trein ontwikkeld die al jaren in Duitsland rijdt.
Toch koost de NS in haar aanbestedingseisen niet voor een van deze twee ervaren leveranciers. De NS koos voor een andere leverancier. Hoe kan het dat de NS al koos voordat de aanbieders een bod hadden kunnen uitbrengen op de aanbesteding? Dat zou toch met de huidige transparantie moeilijk moeten zijn. Nee hoor, het tegendeel is waar.
De NS had in haar rondje Europa ook Italië bekeken. Daar zat nl. ook een producent van hogesnelheidstreinen: AnsaldoBreda. Die treinen waren spotgoedkoop, konden alleen geen 300 km/u maar slechts 250 km/u. Dat is ook best hard, tussen Rotterdam en Antwerpen, dachten ze bij de NS in Utrecht.
De aanbestedingseis werd dus keurig op 250 km/u gezet en de prijs werd tot het belangrijkste aspect gemaakt waarop de aanbieders beoordeeld zouden worden.
En dus kwam, voor velen als verrassing, AnsaldoBreda opeens uit de bus als winnaar van de aanbesteding.
De rest is geschiedenis: levering vele jaren te laat, na een paar weken weer uit gebruik, leverancier die de problemen beloofd binnen 3 maanden te verhelpen. En nu 4 maanden verder meldt de NMBS (die samen met de NS in het project zit) dat er 26 grote problemen geïdentificeerd zijn, daarvan zijn er van 7 de oorzaak bekend en van slechts 1 is de oorzaak van het probleem ook verholpen. Kortom: AnsaldoBreda heeft de problemen nog lang niet onder controlen.
Vandaag beëindigde de NMBS haar contract met AnsaldoBreda en daarmee is de Fyra ten dode opgeschreven.
___
..... op Utrecht Centraal stapte ik over op de ICE. Al snel na het vertrek vanuit Utrecht moest de ICE inhouden. voorbij Driebergen werd duidelijk waarom. We passeerden de Fyra, die stond inmiddels op een zijspoor zodat het overige treinverkeer verder kon rijden.
Het is het spektakel van ieder groot atletiek evenement: de finales van de estafettes. 4 x 100 meter en 4 x 400 meter. Het stadion zit vol en iedereen is opgewonden en gespannen. Nu gaat het gebeuren. De lopers, de stokjes, het doorgeven van de stokjes.
Zo is het ook in het leven. Gisteren werd er ook weer een stokje doorgegeven. Dit keer kreeg mijn vader het stokje definitief overgedragen.
Generatie op generatie lossen elkaar af. Sinds de geboorte van Inge was ik ruim zeven jaar de in de luxe omstandigheid dat ik maar liefst vier loopteams in de estafette bezig zag.
Er zaten nog twee loopteams voor mij. Van het eerste loopteam waren er al wel drie binnen.
De opa van mijn moeder was als eerste binnengekomen. Hij was rap. Hij had her en der wat doping gebruikt in de vorm van sigaretten. Toentertijd werd daar nog niet zo streng op gecontroleerd als nu. Hij had zijn rondje als een grote lange sprint genomen. Natuurlijk wel door te genieten, maar snel en heftig.
Jaren later volgde pas de moeder van mijn moeder. Zij deed het veel rustiger aan. Haar dochters moesten haar steeds aanmoedigen, maar mijn oma vond het toch vooral een zaak van de coaching en de helpers om verder te komen. Als haar begeleidingsteam dan weer eens compleet was dan genoot ze. Meestal had ze dan meer aandacht voor de gezellige kanten van zo'n teambespreking dan voor de prestatie die er geleverd moest worden.
Dat is inmiddels ook al weer jaren geleden. Ondertussen stond ik in het stadion. Ik had hier een daar wat mensen leren kennen en vond ook een leuke vrouw om samen mijn eigen team mee te vormen. Anders dan in de atletiek bepaald niet de coach de opstelling van het team. In de meeste landen kan je zelf je team samenstellen.
Terug naar de estafette. Mijn moeder mocht al op weg. Haar subteam was binnen. Ze is inmiddels aardig op weg. Ze heeft goed naar haar vader en moeder gekeken, dat wel. Pakt van beide de sterkere punten over en heeft in ieder geval geen uitvoerige teambesprekingen en begeleidingsstaf nodig om verder te komen. In ieder geval tot nu toe niet.
Mijn vader moest nog wachten. Zijn vader, mijn opa dus, kwam als eerste over de finish. Uitgeput, niet meer wetend waar en wie hij was. Het laatste stuk ging het allemaal niet meer hoe hij wilde. Hoe hij het wilde: ja, daar kunnen ook nog hele verhalen over worden geschreven. Diskwalificatie lag op de loer, maar de jury bleef uiteindelijk mild.
En dan de moeder van mijn vader. Ze genoot van alle aandacht in het stadion. Ze had net als mijn andere oma veel behoefte aan ondersteuning en gezelschap. Als de toeschouwers in het stadion even wegliepen om zichzelf te verzorgen, vond ze dat maar niets. Ze zweepte de toeschouwers op om vooral voor haar te juichen en bij haar in de buurt te zijn. Dat deed ze heel slim en geraffineerd. Ook al werd ze in de laatste jaren steeds vermoeider en werd het een hels karwei voor haar om de finish te halen. Het laatste stuk kwam ze een aantal keer de man met de hamer tegen en viel ze over haar eigen voeten. Maar ze bleef op haar eigen baan, de buitenste baan van het stadion. Ze mocht wel naar binnen om een korter rondje te maken. Maar ze bleef aan de buitenkant lopen, zicht bij het publiek. Maar wel met een hele lange omweg.
Nu is ze dan gisteren eindelijk over de finish gekomen. Eindelijk? Ja eindelijk! Het laatste stuk was echt niet leuk meer voor haar.
En nu dan, ja mijn vader is nu ook op weg. En ineens realiseer ik mij dat ik na ruim 38 jaar opeens nog maar één team voor mij heb in de estafette en dat ik daarna aan de buurt ben.
De spanning neemt opeens even toe. Straks moet ik gaan lopen, straks ben ik aan de beurt, wetende dat als ik aan het lopen ben ik ooit ook over de finish ga komen.....
Oma, rust zacht.
Ooit riep ik iets op dit blog over verantwoordelijkheid.
Net zoals ik dat nu weer noem.
Regeren is geven én nemen. Niet alleen geven en zeker niet alleen nemen. Het is de kunst van combineren. Het is de kunst om én je vrienden ministers én je kiezers tevreden te houden.
Regeren is een kunst. Een kunst die het CDA tot in de finesses beheerste en nog steeds kan. Het is een kwaliteit van de partijen van de "oude politiek" PvdA en VVD. Maar het is, zo is van de week gebleken, tot een kwaliteit die niet iedere partij in de tweede kamer beheerst.
(Oh, voordat iedereen mij hierop aanvalt. De PVV maakt dan formeel geen deel uit van de regering, maar op deze punten van de begroting had deze partij toch wel degelijk een gedoogovereenkomest.)
En als je dan, als aanhangsel van, niet losmakelijk verbonden met, zo'n gedoogaccoord tekent, dan..... Ja, wat dan.
Daar lijkt de PVV zelf nog het meeste mee in haar maag te zitten. Allerlei korte termijn gedachten over de reactie van Wilders afgelopen zaterdag, het niet beleggen van een fractieberaad gisteren gieren door mijn hoofd. Maar daar gaat het dus niet om.
Waar het wel om gaat is om het ter elfder ure weglopen uit een constructieve bijeenkomst, die, gezien de aard en complexiteit al meerdere weken voortduurt. Een bijeenkomst waar partijen die regeren op ieder punt de kunst verstaan tussen compromis en achterban. Maar ook partijen die realiseren dat in zo'n proces op een gegeven moment keuzes gemaakt worden, niet alleen over de inhoud maar ook over het proces tot het komen van compromis op alle punten.
Onafhankelijk van de inhoud (liberaal, sociaal, communistisch of conservatief) is de kunst van het regeren, constructief te blijven balanceren op het koord. Als je niet wil of kan balanceren dan val je eraf. De PVV bewees afgelopen weekend niet te willen balanceren.
Zeven weken balanceren, zeven weken op allerlei punten inhoudelijk een compromis sluiten. En dan op 5 voor 12 als nog van het koord springen, zodanig dat het touw zo uit balans is dat ook VVD en CDA van het touw moeten springen. Dan blijf je zitten, dan moet je nog veel leren om te mogen regeren en om verantwoordelijkheid te nemen.
Afgelopen zondag 15 januari floot ik voor de tweede keer dit seizoen in de WOC competitie. De eerste keer (18 december) was goed verlopen en ik had er daarom ook veel zin in. Het werd mooie ochtend!
De eerste wedstrijd begon om 10:30 op de zondagochtend en dus stapte ik netjes om 9:30 het studenten sportcentrum van de TU Eindhoven binnen. Wat een drukte daar op zondagochtend. Gelukkig was er netjes koffie geregeld. Een van mijn collega scheidsrechters was al binnen en dus was het wachten op de derde collega en onze begeleider voor deze ochtend Robert van Zenderen.
Zowel mijn collega Jesper als ik waren dan ook verbaasd dat niet Robert maar Diana Dutilh opeens voor onze neus stond. En ze was niet alleen. Ze had ook Marcella Mauss meegenomen. Nu zult u wel denken: wie zijn Diana Dutilh en Marcella Mauss dan wel? Diana is een van de organisatoren van het WOC traject voor de scheidsrechters én als internationaal scheidsrechter actief op het EK Waterpolo dat van 16 tot en met 29 januari in Eindhoven wordt gehouden. Ook de Duitse Marcella Mauss is als scheidsrechter op het EK waterpolo actief. Marcella heeft op uitnodiging van Diana de moeite genomen om drie scheidsrechters uit de WOC competitie te komen begeleiden op zondagochtend in Eindhoven.
Jesper en ik keken elkaar even aan en zeiden toen allebei: Great! Dat was nog eens wat: feedback krijgen van maar liefst twee internationale scheidsrechters. Die kans gingen we met dan ook twee handen aanpakken.
De voorbereiding was dus vanaf nu in het Engels. Niet iedereen spreekt tenslotte evengoed Duits.
De drie wedstrijden gaan allemaal tussen de WOC Zuid en WOC Hollandse Delta (omg Rotterdam). De eerste wedstrijd van de dag was een Meisjes C wedstrijd (tot en met 15 jaar). Deze floot ik samen met mijn collega Jesper. Gedurende de wedstrijd kregen we beiden een aantal complimenten én tips van Diana. Na de wedstrijd gaf ook Marcella haar tips. De wedstrijd had voor mij sowieso nog een leuke lading. Veel meisjes uit het team van WOC Zuid heb ik al vaker gefloten in het district en de coach van WOC Hollandse Delta (Leon de Kleer) ken ik ook goed. Als scheidsrechter heeft dat voordelen en nadelen. Belangrijk is natuurlijk om je bewust te zijn van de persoonlijke band die er is en dat juist in het fluiten niet te laten meespelen.
In de tweede wedstrijd kregen we de kans om te laten zien dat we de tips ook kunnen toepassen. Samen met Bas floot ik mijn tweede wedstrijd. Deze wedstrijd was voor jongens tot en met 13 jaar. Een prima wedstrijd om te oefenen, want dit gaat toch wat langzamer dan een wedstrijd van meisjes tot en met 15 jaar. Hierbij was ook de begeleiding van Diana weer heel actief. Dat geeft me de kans om echt wat te leren.
Na mijn tweede wedstrijd was de derde wedstrijd van de dag: jongens tot en met 17 jaar. Jesper en Bas floten en dus kon ik samen met Marcella kijken en situaties analyseren. Wat te doen met extreem positie kiezen bij de midvoor / midachter? Wat te doen het nemen van vrije worpen? Wat te doen met een speler die van de zijkant naar doel zwemt en een zware fout tegen krijgt: uitsluiting of strafworp?
Na afloop van deze goede dag in Eindhoven reed ik blij terug naar huis. Zo wil ik wel vaker fluiten!
Gisterenavond gebeurde er in de ogen van vele touschouwers merkwaardige dingen in de Amsterdam Arena. Tijdens de voetbalwedstrijd Ajax - AZ kwam er een toeschouwer het veld inlopen. De toeschouwer gaf de keeper van AZ, Esteban een trap in zijn rug. Esteban reageerde en trapte de toeschouwer meerdere keren. Hierna gaf scheidsrechter Nijhuis de rode kaart aan keeper Esteban. Ook gaf de coach van AZ, Gert-Jan Verbeek aan, niet verder te spelen vanwege de onzekere situatie in de veiligheid van de spelers van AZ.
Toeschouwers, supporters en ook de media waren erg verbaasd over de rode kaart die scheidsrechter Nijhuis aan Esteban gaf. Voor zo ver ik weet, floot Nijhuis volgens de regels van het voetbalspel. De klacht die ik het meeste hoorde was "maar hij beschermde zichzelf toch?"
Als waterpolo scheidsrechter ben ik wel benieuwd hoe we dit soort situaties in het waterpolo zouden oplossen en moeten oplossen.
Dus vroeg ik vanochtend via Twitter:
21.11 Het zich schuldig maken aan grof optreden of gewelddadig spel (inbegrepen opzettelijk trappen of slaan met de bedoeling letsel toe te brengen dan wel een poging daartoe) jegens een speler van de tegenstander of official (functionaris), al dan niet tijdens het spel, tijdens enig oponthoud, time-outs, na een doelpunt of in de pauze tussen de speelperioden.
Gebeurt dit tijdens het spel zal de overtreder voor de rest van de wedstrijd worden uitgesloten en er wordt een strafworp toegekend aan de tegenstander. De overtreder moet de zwemzaal (met inbegrip van de tribune) verlaten. De overtreder mag na 4 minuten werkelijk spel worden vervangen.
Wanneer de scheidsrechters gelijktijdig fluiten voor grof optreden of geweldadig spel voor spelers van de beide ploegen die voor de verdere duur van de wedstrijd worden uitgesloten en mogen na 4 minuten worden vervangen. De ploeg welke het balbezit had neemt de eerste strafworp, gevolgd door de andere ploeg. Na de tweede strafworp zal de ploeg die het laatst balbezit had de wedstrijd hervatten op de middenlijn of daarachter.
Mocht dit voorval zich voordoen gedurende enig oponthoud, time-out, na een doelpunt of gedurende een rustperiode, dan zal de speler worden uitgesloten voor de verdere duur van de wedstrijd en zal de zwemzaal (met inbegrip van de tribune) moeten verlaten. De overtreder mag na 4 minuten werkelijk spel worden vervangen en het spel wordt op de normale manier hervat.
21.10 Het zich aan wangedrag schuldig maken, daarbij inbegrepen het gebruik van onacceptabele taal, agressiefof aanhoudend foutief spel, het weigeren gehoor te geven aan of tonen van gebrek aan eerbied voor de scheidsrechter of official, onoorbaar gedrag tegenover de waterpolospelregels of aanzetten tot het in diskrediet brengen van het waterpolospel. De overtreder wordt voor de verdere duur van de wedstrijd uitgesloten, met vervanging zodra zich een van de voorvallen voordoet waarnaar in WP 21.3 verwezen wordt en hij moet de zwemzaal verlaten (met inbegrip van de tribune).
[Indien een speler een overtreding maakt volgens deze regel, gedurende een rustperiode, time-out of na een doelpunt, zal de speler worden uitgesloten voor het resterende deel van de wedstrijd en een vervanger mag direct deelnemen aan de herstart van de wedstrijd omdat alle situaties worden beschouwd als een rustperiode: het spel herbegint op een normale manier.]
7.5 De scheidsrechters hebben de bevoegdheid om elke speler, ploegfunctionaris of toeschouwer te gelasten de zwemzaal te verlaten wiens gedrag hen verhindert hun functie op een behoorlijke en onpartijdige wijze uit te voeren.
7.6 De scheidsrechters hebben de bevoegdheid de wedstrijd op elk moment te staken indien, naar hun oordeel, het gedrag van de spelers of toeschouwers of andere omstandigheden een regelmatig verloop verhinderen. Indien de wedstrijd gestaakt moet worden, brengen de scheidsrechters aan de bevoegde instanties verslag uit.
