Melissa Etheridge - This is ME (solo); 25 april 2015, Gent

Het was alweer even geleden dat ik Melissa Etheridge live zag. Dat kwam niet, omdat ik niet graag vaker naar haar wilde gaan kijken. Maar Melissa had in de laatste paar jaar Europa niet opgenomen in haar tournee.
Na het concert in de Oosterpoort in Groningen (maart 2012) heb ik deze tour kaarten voor haar concert in Gent kunnen bemachtigen.

Het is een concert met verschillende gezichten geworden. Het Capitole in Gent is op het eerste gezicht absoluut geen locatie om een rockartiest zoals Melissa te laten optreden. In de foyer staan wat koppeltjes te zoeken naar een bar met bier. Aan de zijkant staat slechts iemand met een thuistap Jupiler en een koelkast vol met petflesjes cola en water. Boven op de eerste verdieping is een echte bar waar meer champagne en wijn verkocht wordt dan bier. Alles gewoon nog zonder muntjes, en in gewoon glas.

De zaal doet meer denken aan een theater dan dat er straks met bier gegooid gaat worden, Net aangeklede dames wijzen ons de plek naar rij 14 stoel 14 en 16. Het zicht op het podium is goed. We denken alvast na over de snelste route om straks toch naar voren te kunnen rennen als ieder een toch gaat staan. Zo ver zal het echter nooit komen.

Stipt 20 uur zou Melissa Etherdige beginnen. Het is niet veel later als de lichten doven en de eerste tonen uit haar akoustiche gitaar klinken. Het wordt 2 uur lang een grote jamsessie met veel publiek. Gent (een paar), Antwerpen (een grote groep), Nederland (de meerderheid), Noord Frankrijk (waar ze volgens zichzelf nog nooit een enkele plaat verkocht heeft) en Duitsland (die zijn ook overal) zorgen voor een mooie, ingetogen maar ook zeker enthousiaste sfeer.

Melissa krijgt alle ruimte om haar muziek te laten spreken, Geen gillende meiden, vrouwen tijdens het spelen, Des te meer applaus, waardering en interactie met het publiek tussen de nummers door.

Ze speelt klassiekers die iedereen wel kent; afgewisseld met vier nummers van haar nieuwe album, Die nieuwe nummers hebben zeker een modern sausje, maar enkele daarvan kunnen ook zeker de tand des tijds doorstaan.

Melissa maakt muziek, met trommel, tamboerijn. Via een handig technisch snufje kan ze de beat daarvan live inspelen, en dan weer laten horen. Het opbouwen van de nummers geeft een hele intieme sfeer, waarin Melissa goed laat zien dat ze fijn vind om zo gewoon muziek te maken en dat zo goed uitstraalt op het publiek. Een heel arsenaal van gitaren staat opgesteld om te bespelen. De vleugel komt ook twee keer aan bod.

Na bijna twee uur spelen is het tijd voor het laatste nummer: Bring me some water. Het enigste dat dan tegenvalt is dat het Belgische publiek niet een spel kaarten met Queen of Hearts voorop, over Melissa uitstrooit bij de eerste keer inzetten van het refrein.

Natuurlijk was er ook een toegift. Niemand gaat weg zonder Like the way I do.

Erg fijn intiem, mooi en intens concert met genoeg rock n roll!

Een impressie vind je hier

Huttentocht vakantie

Ik weet eigenlijk niet eens meer wanneer we precies besloten om een huttentocht te gaan maken. Het was een besluit in fases en in zoektochten.

Er leefde al wel langer het idee om een paar dagen achter elkaar te gaan wandelen tijdens de zomervakantie. Eerst was het idee om dat te doen ergens in het middelgebergte, van hotel naar hotel of van pension naar pension. Natuurlijk luxe met bagage-service. Arrangementen zijn er genoeg. In de Eifel, Ardennen, aan de Moesel in de Taunes, in het Sauerland of ook verder weg in de Harz, het Fichtelgebirge of bijvoorbeeld de Vogezen.

En dus begon de lange zoektocht, langs wandelpaden in bijna al die streken. Maar steeds vielen ze af: te lang. Ylse is pas zes, die loopt nog geen 18 km, 23 km of 25 km per dag. Ook Inge niet trouwens, maar die kan nog wel wat verder dan Ylse.

Daarna begon dus de alternatieve zoektocht. In welke gebieden kan je dan zelf zo'n wandeltocht samenstellen, incl.bagage-service. Dan wordt de spoeling dun, erg dun. Die gebieden zijn duidelijk niet ingesteld op wandeltochten van gezinnen met kinderen. Het zijn er te weinig die het doen kennelijk.

Dus zaten we een tijdje in dubio. Zullen we het dan maar een jaartje uitstellen of nog verder zoeken. Tot we opeens, uit een oude Op Pad iets vonden over de Salzburger Almenweg. Een mooie wandeltocht door het Salzburger Land, maar opnieuw met lange, te lange etappes. Alleen hier konden we bij vele etappes ook in het midden stoppen, omdat er ergens een berghut middenin de etappe was waar je kon slapen.

Dat was het onderzoeken wel waard. En dat deden we: er waren eigenlijk maar twee stukken waar het goed lopen was met Ylse en Inge, maar beide opties hadden nog steeds als nadeel dat er zo veel geklommen moest worden de eerste dag om op hoogte te komen. Maar wat als we nou eens de looprichting omdraaien, dan kunnen we de eerste dag met de gondel naar 1700 meter hoogte.

Ja! Dat was het, dat leek allemaal wel te kunnen. Dus keken we alles nog een keer goed na en nog een keer en ja: dit moest het worden.

En dan begint het regelen: er is veel wat we nog niet hebben, maar nu wel: lichte poncho's, lichte lakenzakken , een sneldrogende afritsbroek, een sneldrogend wandel t-shirt en voor de warmte een goede fleece en een goede jas. Ook had Vibeke nog een nieuwe rugzak nodig.
Veel basiszaken zijn goed te regelen bij Perry Sport, voor volwassenen en als je goed op de aanbiedingen let, kan je voor een appel en een ei op de praktisch eerste rang zitten. Maar die vlieger gaat lang niet altijd op. Voor de kinderen is het lastig: dan helpt zelfs Bever niet als fysieke winkel, maar ben je aangewezen op de webshop. Dat gaat op zich goed, maar je moet erg goed opletten. Het staat lang niet altijd duidelijk aangegeven van welke stof iets gemaakt is. En als je zoals wij iets sneldrogend zoekt dan is dat best wel lastig.

Naast al het geregel van fysieke spullen begint dan ook de voorbereiding ter plaatse. Hutten reserveren, hotel ter overbrugging regelen en nog een leuk vakantie adres voor na de huttentocht.
Dat laatste was een makkie: van woensdag tot zondag anderhalve week later: Ueberhaupt koa problem (oftewel geen probleem)
Hotel regelen voor als we aankomen: dat kan tres chique erg duur, maar een beetje zoeken levert veel op. Ook hier geen enkel probleem.

Maar .... je voelt het al aankomen... dan de hutjes. Dat was wat lastiger. We hadden de tijd niet echt mee om te regelen. Midden in de winter. Dus bellen met de hut: kansloos, of na drie keer doorverbinden toch in de voice mail belanden. Dat schoot niet op.

Dan maar een email sturen. En dat ging erg makkelijk. Drie van de vier hutjes reageerden binnen een paar dagen. Maar die laatste hut, de derde van de vier op onze tocht: onbereikbaar. Na nog een keer bellen had ik dan eindelijk contact. Binnen een minuut was het gesprek al weer voorbij. Kunnen we dan en dan overnachten? "Joa, passt schoah" oftewel dat komt goed. Mijn ervaringen met "passt schoah" zijn over het algemeen vrij goed. De tijd zal het leren.

Wereldstad

Champions League finale, bezoek van Ghadaffi, bezoek van Netanjahy, G8-top. Ieder bezoek in Rome van mij de afgelopen weken is er wel iets aan de hand. Helicopters vliegen over het centrum. Verbaasd kijk ik omhoog. Nog verbaasder kijk ik om me heen. Niemand lijkt het iets te interesseren. Niemand kijkt omhoog.

Als in Nederland een top wordt gehouden en er een rijstrook dicht moet op de A4 en de A13 is gelijk het hele land in rep en roer. Hier in Rome gaat men gewoon verder met het gewone leven. Hier is kennelijk echt sprake van een wereldstad.

Oh ja, over twee weken is er weer wat aan de hand: het WK, zwemmen en waterpolo. Ook in Rome dus!

Boeken

Toen ik gisteren bij de security op Rotterdam Airport stond, werd ik boos op mijzelf.

Ik was nl een aantal dingen vergeten in te pakken. Ten eerste een riem om aan te doen bij een net pak. De Hugo Boss riem van euro 64,95 in de shop op Zestienhoven was wel mooi, maar ook weer niet zo mooi.

Belangrijker vond ik, dat ik vergeten was om een boek in mijn tas te doen. En dus had ik niets te lezen bij me.

Op mijn verlanglijstje staan nog wel een paar boeken: Mijn Olympische missie van Robin van Galen en Van Rotterdam naar het Witte Huis van Kirsten Verdel. Beide staan slechts een muisklik weg op mijn verlanglijstje van Bol.com om te kopen. Maar iets houdt mij tegen. Er staat nl nog een aantal ongelezen of half gelezen boeken in de kast. En eigenljk vind ik dat ik die eerst maar eens moet lezen voordat ik een nieuw boek koop.

Nu was er echter de ideale aanleiding om een van de twee boeken te kopen. Helaas had de shop in Rotterdam Airport geen van beide boeken liggen. Wel 'Nachttrein naar Lissabon' van Paul Mercier. Die ligt ook nog thuis en daar ben ik al ruim 200 pagina's in op weg. Dus die heb ik maar niet gekocht.

Als alternatief heb ik voor euro 1,75 maar een NRC aangeschaft. Daar vermaak ik me ook prima mee.

Geocache #277 en #278

Onderweg naar Rotterdam Airport maar een keer het Kleinpolderplein overgeslagen en via deze caches (277 en 278) gereden.

Dat scheelde nog file ook!

Training

Vorige week donderdag tot en met zaterdag stond het vierde blok van mijn interne trainingsprogramma bij Ab Ovo op het programma. Samen met nog negen andere collega's hebben we weer bijna drie dagen veel mogen leren.

Aangezien we met elkaar hebben afgesproken hierover niets inhoudelijks naar buiten te brengen, is het de kunst om juist die dingen te vertellen die voor mij persoonlijk wel opmerkelijk waren.

Een van de meest opmerkelijke dingen op de training waren de reacties van bijna iedereen op zaterdagochtend bij het koffiezetapparaat. Bij de zalen in het hotel staat een koffiezetapparaat dat uitermate goede koffie levert van versgemalen bonen. Op donderdag en vrijdag maakte het apparaat al vele lekkere kopjes koffie, espresso, cappuchino en thee voor ons klaar.

Zaterdagochtend kwamen we 1 voor 1 bij het koffiezetapparaat aan. Zonder dat er maar een woord was gezegd zei iedereen uit zichzelf gelijk: "Is ie kapot?" Ja, het apparaat was dus kapot. Een lichte vorm van paniek maakte zich van ons allemaal meester.

Een medewerkster van het hotel had al snel door dat het ernstig was en zorgde snel voor thermoskannen met koffie. Dat had ze goed ingeschat.

In de eerste pauze bleek het koffiezetapparaat het weer te doen en zei iedereen bij het passeren van het apparaat "fijn geluid" toen hij de bonen weer hoorde malen.

Moraal van dit verhaal: je hoeft niet veel te zeggen om al te voelen of iets mis is of juist goed zit.

Navertellen

Gisteren was ik voor mijn werk in Duitsland. op zich is daar niets geks aan, want ik ben wel vaker voor mijn werk in Duitsland. Wat het wel een speciale dag maakte is dat het gisteren 4 mei was. De dag van de dodenherdenking. De dag ook dat de herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog weer scherp worden gesteld.

Op mijn rit terug naar Nederland bedacht ik em dat ik die dag met allemaal Duitsers aan tafel heb gezeten die de oorlog, net als ik, niet meegemaakt hebben. Die de oorlog alleen kennen van de overlevering. Ik prijs me gelukkig dat ik nu op een hele goede en fijne manier met hen kan samenwerken. Dat zowel zij als wij in een democratie leven. Dat we samen deel uitmaken van de Europese Unie en dat we economisch sterk van elkaar afhankelijk zijn.

Op de terugreis bleek ook al snel dat ik 's avonds om acht uur nog niet thuis zou zijn. En dat ik, voor het eerst in jaren, de Dodenherdenking vanuit de auto zou doen. Op Radio 1 was ruim aandacht voor de herdenking. Toen ik de CD speler uitzette en de radio aan, viel ik midden in de speech van Wim de Bie. Hij sprak gisterenavond in de nieuwe Kerk. Een speech die mij in het hart raakte. Een stuk waarin hij zichzelf als kind, jonge vader, 40er en nu als 60er beschrijft, herinnert en de beelden van de Tweede Wereldoorlog weer scherp stelt.



Natuurlijk ben ik om even voor acht uur even gestopt op een parkeerplaats langs de A 58 om rustig twee minuten stil te kunnen zijn. Net als Wim de Bie hoop ik dat steeds meer onschuldige burgers in oorlogsgebieden het over 60 jaar ook nog kunnen navertellen.

Geocache # 259: An Old street

Wow, dat leek een hele lastige om te loggen, midden op de dag, veel mensen, in Londen, grote cache.

Maar dat viel heel erg mee. Even zoeken in mijn tas en de cache was gespot.

Trots op je streek

Voor het eerst sinds tijden ben ik voor mijn werk weer een keer in Glasgow.

Glasgow, dat is Schotland en daar zijn ze trots op hier. Niets United Kingdom, maar Schotland. Enorme reclamepanelen op het vliegveld maken dat gelijk duidelijk.

Schotland dat is echt de provincie. En daar zijn ze trots op! Wat dat betreft is de link Schotland - Zeeland dan snel gelegd.

Dat geldt voor de natuur, maar ook voor de muziek. Er komt goede muziek uit Zeeland (Racoon en Blof), maar ook zeker uit Schotland. Een klein lijstje van toppers van nu uit Schotland: Franz Ferdinand, Amy MacDonald, Travis, KT Tunstall, Snow Patrol en The Fratellis. Een lijst om trots op te zijn!

Van hot naar her

Na de wintersport is het voor mij van hot nar her reizen. Eerst had ik training in Elspee. Dat was nog dicht in de buurt. Vorige week was ik twee dagen in London en eentje in Doncaster.

Komende week gaat het gewoon weer verder. Maandag moet ik 'even' naar Rome op en neer. Woensdag tot en met vrijdag zit ik dan weer in Mainz.

National Express

Vandaag reed ik voor het eerst met een trein van National Express. Dit vervoersbedrijf is in de UK vooral bekend van haar busdiensten, maar ze rijden ook treinen.

Vandaag mocht ik dus met hen vanaf Kings Cross in London naar Doncaster reizen. Leuk was dat wel, want de onderhoudsplanning van het treinmaterieel van National Express wordt onderhouden door een systeem dat wij geïmplementeerd hebben.

Op reis

De eerste zakenreis voor 2009 gaat zo beginnen. Manchester is de bestemming. Sommige dingen veranderen niet in het nieuwe jaar.

Verkeerde kleuren

Een paar dagen in Manchester leert je dat de stad, de mensen, eigenlijk alles verdeelt is in rood en blauw. Manchester United is rood, Manchester City is blauw. Voetbal adamt door de stad, je bent voor de een of voor de ander, maar nooit voor beiden of voor geen van twee. Ja, je kan wel voor een andere club ook zijn, maar je bent ook voor City en tegen United of andersom.

Deze week speelden United en City ook in de Champions League en de UEFA Cup. United speelde in het knalblauw 0 - 0 bij Villareal. City speelde in het lichtrood / oranje bij Schalke en won met 0 - 2. Beide teams speelden in het uitshirt in de kleuren van de rivaal. Gek want je bent of rood of blauw. Kies dan een andere kleur uitshirt.

Service

Met de trein naar je werk heeft wel een aantal voordelen. De effectieve werktijd in de trein is vele male groter dan in de auto en van files heb je bijvoorbeeld geen last.

Nadelen zijn er ook. Vertraging is natuurlijk het belangrijkste nadeel. Overvolle treinen is nog een ander nadeel.

Overstappen is soms ook lastig en met name bij vertragingen. Gelukkig zijn er dan wel behulpzame conducteurs die je de mogelijke aansluitingen haarfijn uitleggen. Na het uitleggen zat ik nog even op het bankje in gang bij de deuren. Opeens scheurt de conducteur een kaartje uit een boekje. "Hier, voor de volgende keer", bleek het een 2e klasse naar 1e klasse overgangskaartje te zijn om in de eerste klasse te mogen zitten met een tweede klasse kaartje. En waarom? Gewoon, omdat ik daar zat te wachten en omdat het ook wel eens fijn is om mensen blij te maken, zei de conducteur.

Kijk dat noem ik nou service!

Geocache # 245: TB-Hotel Amsterdam Int. Airport (Schiphol)

Vanmiddag moest ik voor zaken weer vanaf Schiphol vertrekken. Dus kon ik mooi met een kleine omweg de parkeergarage inrijden om deze cache te loggen.

Blok 2

Na ons eerste blok eind juni in Drenthe ging de reis dit keer naar de Veluwezoom. Daar vond het tweede blok van de lange en intensieve training plaats.

Dit keer was de intensiviteit nog iets groter dan de vorige keer. Ik vond het fijn om te merken dat de groep zich openstelt om te leren en dat we elkaar ook willen helpen leren. In mijn ogen was daarmee in ieder geval de opzet van het eerste blok geslaagd.

Persoonlijk was het tweede blok ook erg leerzaam, sportief en gezellig. Op naar het derde blok...

Weekendje weg

Dit weekendje stond al lang gepland. Samen met Vibeke en zonder de kids rustig een weekend genieten.

Zaterdag hebben we Inge en Ylse bij oma Olga en opa Joost gebracht. Natuurlijk hadden Vibeke en ik meer moeite met dag zeggen dan de meiden. Rond 12 uur waren we in Oisterwijk bij Landgoed De Rosep. Al jarenlang staat dit mooie hotel op mijn lijstje met lievelingshotels om te slapen en te eten.

Voordat we 's middags lekker wilden gaan wandelen, moest er eerst nog wel even wat gegeten worden. Heerlijk in de zon in de serre smaakt een wrap met zalm en garnalen wel erg lekker.

Daarna reden we naar de Loonse en Drunense duinen. Je kan daar natuurlijk erg mooi wandelen, maar wij wilden er graag nog wat extra's aan vast knopen. Dus werd het Struinen door de duinen. Een mooie cache die zich pas na heel goed zoeken liet vinden. Het verschil tussen de dichte bossen en de open vlaktes met zand is groot en dat maakt dit gebied erg mooi.

Het werd al weer donker toen we terug waren in Oisterwijk. Na een uurtje lezen in de kamer gingen we lekker eten. Aan de bar konden we ons 5 gangen menu alvast bekijken. Dat zag er goed uit. Een mooie spaanse rode wijn smaakt daar prima bij. Zalm, kwartel, hert en een heerlijk toetje verder gingen we voldaan weer terug naar de bar. Het is altijd weer fijn om te merken dat mensen je waarderen als gast en dat merk je zeker tijdens een paar praatjes met oude bekenden onder het personeel.

Zondagochtend hebben we uitgebreid ontbijt. Het was al weer droog buiten en dus trokken we er weer op uit. Na een simpele cache gelogd te hebben, wilden we ook nog lekker lopen rond de vennen van Oisterwijk. We vonden een paar mooie wandelingen bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Vibeke en ik hadden al eerder besproken om lid te worden en dat hebben we nu dan ook maar gedaan.

Tussen de twee wandelingen in hebben we midden in het bos ook nog heerlijk buiten gegeten. 9 november en buiten was het heerlijk! Na de tweede wandeling was het weer tijd om de meiden op te gaan halen bij opa en oma.

Een heerlijk weekend.

City - Twente

Vanavond speelt Manchester City tegen FC Twente. Daar kwam ik helaas veel te laat achter. Mijn ticket terug naar Nederland was toen allang geboekt en dus zit ik vanavond niet in het mooie City of Manchester Stadium, maar in een Fokker 50.

De meeting vandaag in Manchester was verder erg succesvol, dus ik ga uiteindelijk wel met een goed gevoel terug naar huis.

Boem

Is het een keer raak in het dorp, ben ik weer in het buitenland.

Ik vraag me trouwens wel af wat de waarde is van dit bericht in de krant. De inwoners van de gemeenten zeggen niet zo heel veel. En zonder plaatje weet je al helemaal niet waar het was. Het was dus hier:

Grotere kaart weergeven

(Gebrek aan) training

Ook deze week mag ik of moet ik - het is maar hoe je het bekijkt - weer twee dagen in Londen doorbrengen voor mijn werk. Dat betekent dat ik vanochtend heen ben gevlogen en morgenavond weer terug ga.

Dat betekent ook dat het lastig is om vanavond te trainen in Roosendaal. Maar gelukkig kon ik er afgelopen maandag wel bij zijn.

In het begin van de training voelde het niet zo goed. Het leek alsof ik langzaam ging en geen kracht kon zetten. Daarna gingen we over op het kortere werk. We deden veel 50 meters. En dat viel helemaal niet tegen. Het was de bedoeling om zo hard mogelijk te zwemmen, maar wel je tijd van de eeste 50 in de tweede en derde 50 meter vast te houden. Zo deden we een aantal series van drie en in alle op 1 serie na bleef mijn tijd constant.

Hierna hebben we nog een paar oefeningen met bal gedaan:

• sprong halve draai onder fel pressen (fysieke tegenstand was toegestaan)
• passing
• 3 - 2 oefeningen met contra-aanval (goed om te zien dat dit steeds beter ging naarmate de oefening vorderde
• en tot slot iedereen een 5 meter (tsja, die ging weer bagger, ik neem ze voorlopig zeker niet, dat laat ik graag aan anderen over)
  

Maar vanavond valt er weinig te zwemmen en dat is toch wel jammer. Maandagavond was ik best wel moe en hangerig, maar toch ben ik gegaan. Vanaf het moment dat je vingertoppen bij de eerste duik het water raken is alle moeheid en hangerigheid uit het lichaam. En dan voelt het weer zo goed om waterpolo te mogen spelen.