De estafette

Het is het spektakel van ieder groot atletiek evenement: de finales van de estafettes. 4 x 100 meter en 4 x 400 meter. Het stadion zit vol en iedereen is opgewonden en gespannen. Nu gaat het gebeuren. De lopers, de stokjes, het doorgeven van de stokjes.
Zo is het ook in het leven. Gisteren werd er ook weer een stokje doorgegeven. Dit keer kreeg mijn vader het stokje definitief overgedragen.

Generatie op generatie lossen elkaar af. Sinds de geboorte van Inge was ik ruim zeven jaar de in de luxe omstandigheid dat ik maar liefst vier loopteams in de estafette bezig zag.

Er zaten nog twee loopteams voor mij. Van het eerste loopteam waren er al wel drie binnen.

De opa van mijn moeder was als eerste binnengekomen. Hij was rap. Hij had her en der wat doping gebruikt in de vorm van sigaretten. Toentertijd werd daar nog niet zo streng op gecontroleerd als nu. Hij had zijn rondje als een grote lange sprint genomen. Natuurlijk wel door te genieten, maar snel en heftig.

Jaren later volgde pas de moeder van mijn moeder. Zij deed het veel rustiger aan. Haar dochters moesten haar steeds aanmoedigen, maar mijn oma vond het toch vooral een zaak van de coaching en de helpers om verder te komen. Als haar begeleidingsteam dan weer eens compleet was dan genoot ze. Meestal had ze dan meer aandacht voor de gezellige kanten van zo'n teambespreking dan voor de prestatie die er geleverd moest worden.

Dat is inmiddels ook al weer jaren geleden. Ondertussen stond ik in het stadion. Ik had hier een daar wat mensen leren kennen en vond ook een leuke vrouw om samen mijn eigen team mee te vormen. Anders dan in de atletiek bepaald niet de coach de opstelling van het team. In de meeste landen kan je zelf je team samenstellen.

Terug naar de estafette. Mijn moeder mocht al op weg. Haar subteam was binnen. Ze is inmiddels aardig op weg. Ze heeft goed naar haar vader en moeder gekeken, dat wel. Pakt van beide de sterkere punten over en heeft in ieder geval geen uitvoerige teambesprekingen en begeleidingsstaf nodig om verder te komen. In ieder geval tot nu toe niet.

Mijn vader moest nog wachten. Zijn vader, mijn opa dus, kwam als eerste over de finish. Uitgeput, niet meer wetend waar en wie hij was. Het laatste stuk ging het allemaal niet meer hoe hij wilde. Hoe hij het wilde: ja, daar kunnen ook nog hele verhalen over worden geschreven. Diskwalificatie lag op de loer, maar de jury bleef uiteindelijk mild.

En dan de moeder van mijn vader. Ze genoot van alle aandacht in het stadion. Ze had net als mijn andere oma veel behoefte aan ondersteuning en gezelschap. Als de toeschouwers in het stadion even wegliepen om zichzelf te verzorgen, vond ze dat maar niets. Ze zweepte de toeschouwers op om vooral voor haar te juichen en bij haar in de buurt te zijn. Dat deed ze heel slim en geraffineerd. Ook al werd ze in de laatste jaren steeds vermoeider en werd het een hels karwei voor haar om de finish te halen. Het laatste stuk kwam ze een aantal keer de man met de hamer tegen en viel ze over haar eigen voeten. Maar ze bleef op haar eigen baan, de buitenste baan van het stadion. Ze mocht wel naar binnen om een korter rondje te maken. Maar ze bleef aan de buitenkant lopen, zicht bij het publiek. Maar wel met een hele lange omweg.
Nu is ze dan gisteren eindelijk over de finish gekomen. Eindelijk? Ja eindelijk! Het laatste stuk was echt niet leuk meer voor haar.

En nu dan, ja mijn vader is nu ook op weg. En ineens realiseer ik mij dat ik na ruim 38 jaar opeens nog maar één team voor mij heb in de estafette en dat ik daarna aan de buurt ben.

De spanning neemt opeens even toe. Straks moet ik gaan lopen, straks ben ik aan de beurt, wetende dat als ik aan het lopen ben ik ooit ook over de finish ga komen.....

Oma, rust zacht.

Training

Vorige week donderdag tot en met zaterdag stond het vierde blok van mijn interne trainingsprogramma bij Ab Ovo op het programma. Samen met nog negen andere collega's hebben we weer bijna drie dagen veel mogen leren.

Aangezien we met elkaar hebben afgesproken hierover niets inhoudelijks naar buiten te brengen, is het de kunst om juist die dingen te vertellen die voor mij persoonlijk wel opmerkelijk waren.

Een van de meest opmerkelijke dingen op de training waren de reacties van bijna iedereen op zaterdagochtend bij het koffiezetapparaat. Bij de zalen in het hotel staat een koffiezetapparaat dat uitermate goede koffie levert van versgemalen bonen. Op donderdag en vrijdag maakte het apparaat al vele lekkere kopjes koffie, espresso, cappuchino en thee voor ons klaar.

Zaterdagochtend kwamen we 1 voor 1 bij het koffiezetapparaat aan. Zonder dat er maar een woord was gezegd zei iedereen uit zichzelf gelijk: "Is ie kapot?" Ja, het apparaat was dus kapot. Een lichte vorm van paniek maakte zich van ons allemaal meester.

Een medewerkster van het hotel had al snel door dat het ernstig was en zorgde snel voor thermoskannen met koffie. Dat had ze goed ingeschat.

In de eerste pauze bleek het koffiezetapparaat het weer te doen en zei iedereen bij het passeren van het apparaat "fijn geluid" toen hij de bonen weer hoorde malen.

Moraal van dit verhaal: je hoeft niet veel te zeggen om al te voelen of iets mis is of juist goed zit.

Navertellen

Gisteren was ik voor mijn werk in Duitsland. op zich is daar niets geks aan, want ik ben wel vaker voor mijn werk in Duitsland. Wat het wel een speciale dag maakte is dat het gisteren 4 mei was. De dag van de dodenherdenking. De dag ook dat de herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog weer scherp worden gesteld.

Op mijn rit terug naar Nederland bedacht ik em dat ik die dag met allemaal Duitsers aan tafel heb gezeten die de oorlog, net als ik, niet meegemaakt hebben. Die de oorlog alleen kennen van de overlevering. Ik prijs me gelukkig dat ik nu op een hele goede en fijne manier met hen kan samenwerken. Dat zowel zij als wij in een democratie leven. Dat we samen deel uitmaken van de Europese Unie en dat we economisch sterk van elkaar afhankelijk zijn.

Op de terugreis bleek ook al snel dat ik 's avonds om acht uur nog niet thuis zou zijn. En dat ik, voor het eerst in jaren, de Dodenherdenking vanuit de auto zou doen. Op Radio 1 was ruim aandacht voor de herdenking. Toen ik de CD speler uitzette en de radio aan, viel ik midden in de speech van Wim de Bie. Hij sprak gisterenavond in de nieuwe Kerk. Een speech die mij in het hart raakte. Een stuk waarin hij zichzelf als kind, jonge vader, 40er en nu als 60er beschrijft, herinnert en de beelden van de Tweede Wereldoorlog weer scherp stelt.



Natuurlijk ben ik om even voor acht uur even gestopt op een parkeerplaats langs de A 58 om rustig twee minuten stil te kunnen zijn. Net als Wim de Bie hoop ik dat steeds meer onschuldige burgers in oorlogsgebieden het over 60 jaar ook nog kunnen navertellen.

Dag van uitersten

Voor mij persoonlijk en met de kinderen was het de leukste Koninginnedag sinds tijden. Inge (4) en Ylse (1) beseffen natuurlijk nog niet wat er zich gisteren in Apeldoorn voor drama heeft afgespeeld.

Voor ons zelf begon de dag zo leuk met het ophalen van de ballonnen voor de ballonnenwedstrijd. Daarna liepen we met een hele stoet achter de muziekvereniging aan naar De Markt. Alle kinderen mochten daar de ballonnen loslaten. Vervolgens liepen we weer achter de muziek aan richting het voetbalveld. Daar had de Oranjevereniging een erg leuk spelletjes parcours uitgezet.

's Middags was er voor de kinderen ook nog pony rijden, een springkussen en kon je geschminkt worden. De 'oudere' jongeren konden meedoen aan het volleybal toernooi.

Alles verliep zo rustig en zo vriendelijk. Nergens werd gescholden of ruzie gemaakt. Een ideale Koninginnedag zoals ik het me voorstel. En zo zal het niet alleen hier in Oud-Vossemeer geweest zijn, maar nog op heel veel andere plaatsen in het land. De laatste keer? Nee toch?!? Mijn medeleven gaat uit naar de onschuldige slachtoffers en hun familie van de laffe aanslag van gisteren in Apeldoorn.

Sneeuw, sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw

Op een gegeven moment dan wordt het normaal. Dan gaat het gewoon vanzelf. Eerst sneeuwschuiven op de parkeerplaats, dan de sneeuw van de auto afhalen en tenslotte pas wegrijden.

Maar normaal was het zeker niet de afgelopen elf dagen op wintersport in Going.

Er is nog nooit zo veel sneeuw gevallen in een vakantie als ik er al was. Vrijdag 13 februari kwamen we aan met sneeuw. Dinsdag 24 februari reden we weg met sneeuw. Tussendoor is het maar twee dagen echt zonnig geweest zonder sneeuw. De andere negen dagen sneeuwde het. Soms zacht soms harder en soms 'intensiv'.

Natuurlijk heb ik liever mooi weer met een zonnetje. Dat is toch een stuk prettiger om te skiën. Maar dit was ook erg mooi om te doen. Iedere dag tiefschnee skiën op de piste!

Inge heeft voor het eerst op ski's gestaan. Net zoals iedereen in Going heeft ze het skiën de afgelopen vakantie geleerd bij Bertha. Nee, Bertha is geen koe, maar wel een hele lieve ski-lerares die de jongste beginners in Going al jaren les geeft.

Inge naar de skiles brengen en samen met Inge de eerste keer met de babylift, dat waren toch wel de mooiste twee dingen van de vakantie.

Verder was het ook erg fijn om een keer samen met Fred, Roswitha en Manfred thuis in de keuken boven te mogen eten. Manfred is meestal niet zo heel spraakzaam, maar nu kwam hij echt los. Vooral met zijn verhaal over de muizen in de keuken van het 5 sterren hotel Stanglwirt boeide mij erg.

Met zo veel sneeuw was ook de rodelbahn in Going natuurlijk open en erg mooi om te doen. In de herfst had ik met Inge al op de zomer rodelbahn in Willingen gesleed, maar dit was natuurlijk nog veel mooier.

Vibeke en Ylse hebben ondanks de vele sneeuw nog erg goed kunnen wandelen. Ylse vond het erg mooi in de wagen. De sneeuwbanden die we van Mera mochten lenen kwamen dus erg goed uit. Net als de winterbanden onder de Avensis. Die hebben zich dubbel en dwars terugverdiend.

Vanaf vrijdag waren ook Der Chef, Louise, Emma, Daan, De Lange, Oetzi en Diana er en werd het feest alleen nog maar groter.

Op zaterdag gelijk maar een rondje naar Westendorf geskied. Met de nieuwe Skiweltbahn kan dit nu echt zonder bus! Natuurlijk hebben we ook nog 's avonds gerodeld en bij Treichlhof lekker gegeten.

En tenslotte mocht ook het Tiefschneetauchen dit jaar niet ontbreken. Oftewel van een grote heuvel de sneeuw induiken. Met zo veel sneeuw kon dat ook erg makkelijk.

Dag 2008

Op minder dan 24 uur voor het einde van 2008 is het tijd om nog een keer om te kijken naar het afgelopen jaar.

Het was een bewogen jaar, dat is zeker. Elke maand gebeurde er wel wat. Een overzicht in maanden:

Januari:
Verjaardagscadeau

Februari:
Week 3 / Training 1

Maart:
't is dat het moet

April:
De oplevering

Mei:
Liefde

Juni:
Er op, er af

Juli:
Inpakken en... uitpakken

Augustus:
!!!!Kampioenen!!!!

September:
Ivar 1 jaar

Oktober:
Amy MacDonald in de Melkweg: A wish for something more

November:
Dino

December:
Afscheid

Afscheid

Vanmiddag hebben we afscheid genomen van tante Miep. Dat was niet makkelijk voor ons voor mij.

Zeker niet als ik weer herinnerd wordt aan een van de laatste mooie momenten die we met haar mochten beleven, al weer ruim 2,5 jaar geleden bij Henk en Miep in de tuin, een spelende Inge in de zon. En een erg genietende tante! Of aan de tijd dat ik bij oom Henk en tante Miep mocht logeren en ik daarna tegen mijn moeder zei: "Tante Miep deed alles voor mij: tas klaarzetten, tafel dekken, brood smeren en ook al in stukken snijden. Als het zou kunnen, zou ze het brood ook al voor mij willen kouwen." Dat was tante Miep, verzorgend, maar altijd vrolijk, geinteresseerd, energiek!

Na die middag in de tuin was het bij iedere ontmoeting weer net een beetje minder met haar. De ziekte ging als een geduldige sluipmoordenaar te werk. Maar tante Miep bleef tot het laatst vechten tegen de dood, vechten om erbij te kunnen zijn, te kunnen genieten, maar vooral ook om mee te kunnen doen. Ze was nog lang niet klaar met leven, ze stond er nog vol in toen bekend werd dat er een tumor was gevonden in haar nieren met kleine uitzaaiingen in haar longen. Bijna drie jaar heeft ze gevochten. Uiteindelijk kon ze niet meer en strief ze, vorige week maandag.

Prik prik

Het inentingsprogramma volgen we trouw en dus kreeg Ylse dit keer bij het bezoekje aan het consultatiebureau weer twee prikjes.

Verder is er natuurlijk gemeten (10.7 kg, ruim 76 cm) en dat betekent dat Ylse netjes binnen de curve zit. Ze is iets groter en iets zwaarder dan het gemiddelde. Verder doet ze het prima: Kruipen, pakken, spelen, aanwijzen, eten en drinken.

De volgende afspraak is pas eind maart. Oei, ook Ylse hoeft al minder naar het consultatiebureau. De kleine meiden groeien echt, dacht ik!

7 - 7 voor dames 2

Gisterenavond was het dan zo ver. De tweede derby bij zpc Watervlo tussen dames 1 - dames 2. De eerste van dit seizoen werd door dames 1 gewonnen en ook dit keer was dames 1 favoriet.

Totdat eerder deze week bleek dat de keepster van dames 1 geblesseerd was, te geblesseerd om te spelen.

Het was niet alleen de tweede derby van dit seizoen, maar ook nog eens de laatste wedstrijdavond in het oude Fletiomare en de laatste 'gewone' clubavond in het oude clubhuis. Dat waren meer dan voldoende redenen om richting De Meern af te reizen en bovendien vond ik het ook wel weer leuk om de vrienden van de Watervlo weer te zien.

Het 'voorporgramma' van de derby begon met een jongens onder 15 jaar wedstrijd (verloren door de Watervlo). Vervolgens speelde heren 2 en die wonnen, moeizaam in het laatste partje. De derde wedstrijd van de avond speelde heren 3, mijn oude team. Ze kwamen met 5 - 0 voor, maar kwamen uiteindelijk niet verder dan 7 - 7.

Toen begon de derby. Dames 2 maakte goed gebruik van de zwakke keepster van dames 1. Natuurlijk was ik voor dames 2, niet alleen omdat ze de underdog waren, maar natuurlijk vooral omdat Wendy en Ilse daarin spelen. Het ging redelijk gelijk op, al stond dames 2 meer voor dan dames 1. 4 - 6 was de voorsprong aan het begin van het vierde partje. Toch kwam dames 1 goed terug. Ze wisten goed gebruik te maken van de zwakkere speelsters in de defensie bij dames 2.

7 - 6 was de voorsprong nu voor dames 1, de laatste aanval, nog minder dan een paar seconden te spelen, nog een bal op een inzwemmende speelster in plaats van dat laatste ultieme schot voor de 7 - 7. Dames 1 stond al juichend op de kant. De laatste seconde, vlak voor de zoemer fluit de scheidsrechter en steekt 5 vingers in de lucht: strafworp, de zoemer gaat, speelster van dames 1 hoorden de fluit niet eens en dachten al dat ze gewonnen hadden. De verbazing is groot als blijkt dat er een strafworp volgt. Iedereen mag het bad al uit, omdat de officiële speeltijd erop zit.

Alleen de 5 meter volgt nog: Speelster tegen keepster, ja die invalster. De scheidsrechter gooit de bal weer in het veld. Margriet, de speelster, gaat klaarliggen. De scheidsrechter fluit, Margriet gooit, via het water, een taterbal, links in de kruising: 7 - 7 voor dames 2.

De wedstrijd is afgelopen. Dames 2 staat juichend op de kant. De teleurstelling bij dames 1 is groot. Sommige speelsters van dames 1 gaan niet eens meer naar het clubhuis.

Wat een mooi en spannend slot van de laatste wedstrijden in het oude Fletiomare.

Daarna gaat de avond verder in het clubhuis. Bij de derby kookt het damesteam dat thuis speelt voor de gasten. Dit keer dus dames 1 voor dames 2. Er is genoeg voor eten voor iedereen in het clubhuis. Gezellig is het zeker. Laat wordt het ook.

Wennen

Kleine Inge wordt groot. 4 februari wordt ze al weer vier jaar. Vandaag mocht ze voor het eerst een ochtend gaan kijken op school.

Spannend? Nee, dat viel wel mee voor Inge. Leuk, ja dat wel!

In januari mag ze nog een paar keer komen wennen en dan begin februari gaat het echt beginnen.

Gek, want die eerste 4 jaar zijn echt zo snel voorbij gegaan.
Fijn, want Inge laat blijken dat ze het kinderdagverblijf langzaam aan het ontgroeien is.
Mooi, dat ze het zo goed oppakt de eerste keer.

Papa en mamma moeten meer wennen dan Inge zelf, gelukkig maar!

Dino

Dino Dijksman heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Of hij nou wil of niet.

Ruim 20 jaar geleden, het moet op een dinsdagavond geweest zijn. Ik had leszwemmen voor het C diploma in zwembad Noord in de Van Maanenstraat in Rotterdam. Het was nog niet verbouuwd toen, dat weet ik nog goed.

Op het eind van het leszwemmen kwam er een man naar mij toe. Of ik een keer mee wilde trainen met waterpolo. Mamma vond dat prima.

Die man was dus Dino Dijksman.

Gisterenavond, na lange tijd, zag ik Dino weer in het zwembad. Niet in de Van Maanenstraat, maar gewoon in De Stok in Roosendaal. Rotterdam heren 2 kwam op bezoek. Ze spelen in dezelfde klasse als Hieronymus 1.

Gisterenavond wonnen die oude knarren uit Rottterdam met 8 - 7 van Hieronymus. Slim, geslepen en met nog steeds een bijna perfecte balbeheersing en passing.

Een minuut voor tijd stond Rotterdam nog met 8 - 5 voor maar omdat Dino (ja die Dino) het niet eens was met een persoonlijke fout klom hij uit het water, netjes in de hoek, dus zonder uitsluiting voor de rest van de wedstrijd. Rotterdam was zonder wissels gekomen en dus speelden ze de laatste minuut met 6 man. Twee doelpunten kon Hieronymus nog scoren, maar de gelijkmaker zat er niet meer in.

(Gebrek aan) training

Ook deze week mag ik of moet ik - het is maar hoe je het bekijkt - weer twee dagen in Londen doorbrengen voor mijn werk. Dat betekent dat ik vanochtend heen ben gevlogen en morgenavond weer terug ga.

Dat betekent ook dat het lastig is om vanavond te trainen in Roosendaal. Maar gelukkig kon ik er afgelopen maandag wel bij zijn.

In het begin van de training voelde het niet zo goed. Het leek alsof ik langzaam ging en geen kracht kon zetten. Daarna gingen we over op het kortere werk. We deden veel 50 meters. En dat viel helemaal niet tegen. Het was de bedoeling om zo hard mogelijk te zwemmen, maar wel je tijd van de eeste 50 in de tweede en derde 50 meter vast te houden. Zo deden we een aantal series van drie en in alle op 1 serie na bleef mijn tijd constant.

Hierna hebben we nog een paar oefeningen met bal gedaan:

• sprong halve draai onder fel pressen (fysieke tegenstand was toegestaan)
• passing
• 3 - 2 oefeningen met contra-aanval (goed om te zien dat dit steeds beter ging naarmate de oefening vorderde
• en tot slot iedereen een 5 meter (tsja, die ging weer bagger, ik neem ze voorlopig zeker niet, dat laat ik graag aan anderen over)
  

Maar vanavond valt er weinig te zwemmen en dat is toch wel jammer. Maandagavond was ik best wel moe en hangerig, maar toch ben ik gegaan. Vanaf het moment dat je vingertoppen bij de eerste duik het water raken is alle moeheid en hangerigheid uit het lichaam. En dan voelt het weer zo goed om waterpolo te mogen spelen.

De laatste keer?

Het gevecht duurt al drie jaar.

Wat begon met nierkanker, het werd daarna lymfklierkanker en nu zit het zo wat overal. Operaties, immunotherapie, bestralingen het heeft allemaal wel geholpen om het gevecht vol te houden, maar mijn tante heeft niet kunnen winnen.

Afgelopen maandag hebben mijn tante en oom in overleg met de artsen besloten de behandelingen te staken. Ze is nu thuis en krijgt veel hulp, niet alleen van mijn oom, maar ook van mijn neef die inmiddels over is gekomen uit Australië. Natuurlijk krijgt ze ook verzorging thuis en die maken er ook veel werk van.

Een vechtster en doorbijtster dat is ze zeker, maar dit gevecht gaat ze binnenkort toch verliezen.

Gisterenavond ben ik samen met Vibeke nog bij haar langs geweest. Misschien wel voor de laatste keer? Haar gezicht is nog steeds niet ontspannen: ze blijft vechten en wil het niet accepteren. Het verdriet en de verbitterdheid zijn groot. Terecht.

Liedjes om te onthouden: 3 oktober

Het is al weer 3 oktober.

Het is inderdaad al weer oktober en ondanks dat ik eerst dacht: wat een vreemd liedje van Blof. Lijkt het nu of het liedje ook bij mij op zijn plaats valt.



BLØF - Oktober

Oktober overvalt ons ieder jaar
We kijken naar elkaar, naar een overvolle zomer
En we zijn alweer veranderd
Maar het voelt niet meer vertrouwd
Nu we plotseling beseffen dat wij onszelf niet zijn
In oktober
Oktober is de wreedste maand oktober
Met de dingen die voorbij gaan maar wel ergens blijven hangen
Ze komen steeds weer bij ons terug
Ergens in oktober
Oktober overvalt ons ieder jaar
We blijven bij elkaar na een veel te korte zomer
En we zijn alweer veranderd, niet ten goede of ten kwade
Maar veranderd niettemin
In oktober
Oktober is de wreedste maand oktober
Met de dingen die voorbij gaan maar wel ergens blijven hangen
Ze komen steeds weer bij ons terug
En meestal in oktober
Meestal in oktober

Ik besef me maar al te goed dat er veel veranderd is in de overvolle zomer.

Natuurlijk zijn we verhuisd. Via een tussenstop in St Maartensdijk. Daar zijn we een paar maanden verwend. Achteraf waren daar hele fijne momenten, omdat je altijd welkom was. Op de meest onmogelijke tijden was alles geregeld. Opa en oma waren er altijd voor ons. Maar een paar maanden op elkaars lip is wel genoeg. Voor ons, maar ook voor opa en oma. Het was goed zo!

En in de overvolle zomer groeide Ylse op van baby van een paar weken tot een dreumes van een paar maanden. Ik heb een paar maanden het gevoel gehad, haar kwijt te zijn. Niet het contact te kunnen maken dat ik graag wilde. Sinds we in ons nieuwe huis woonden, ging dat snel beter. Ylse kreeg de rust die ze verdiende. Ik kon me beter met haar identificeren en het voelde allemaal beter.

Inge werd een grote meid. Veranderingen zijn voor haar allemaal toch goed gegaan. Logeren bij opa en oma, weg uit De Meern, nieuw kinderdagverblijf. En dat als je pas 3,5 jaar oud bent.

Weggaan uit De Meern. Daar had ik het op de een of andere manier toch wel moeilijk mee. Eigenlijk is best wel vreemd, want in de tijd dat afstand niet meer belangrijk is, was afstand nemen voor mij moeilijk. Maar nu, oktober, de vrienden uit De Meern zijn er nog. Ze komen steeds weer terug.

Ondertussen startte op mijn werk ook nog een intensief trainingstraject. Een traject met veel impact en waar ik met 100% voor ga.

Allemaal veranderingen die mij aan het denken hebben gezet. Waar sta ik nu? Wat vind ik belangrijk? Wat wel / wat niet?

En nu... een paar maanden later. Het ritme thuis is gevonden. De mensen en dingen die ik belangrijk vind, geef ik veel aandacht. Anderen zaken komen minder aan bod.

Het gezin is weer in ruste en we doen weer de dingen die we fijn vinden. Vibeke en ik komen ook tot rust. We vinden elkaar weer in huis. Tijd voor elkaar, dat is fijn. Het is tijd voor de toekomst!

Eetclub 2.0

Zondag gingen we voor de tweede keer samen eten. Dit keer was het bij Ronald en Wendy.

Guust zat al op Inge te wachten in de garage! En dat was maar goed ook, want er moest veel gespeeld worden. Eerst binnen met de playmobil, Toos & Moos, kleuren en de auto's. En daarna buiten op de fiets, de schommel en de glijbaan!


Buiten ging Guust met zijn nieuwe beentje lopen en dat vond ik echt al goed gaan. Hij had hem pas sinds de dinsdag voor de eetclub en kon er al goed mee overweg. Lopen ging al los en op de fiets kwam hij ook al vooruit. Wat vind ik het geweldig om dit nu te kunnen zien, want indruk maakt het genoeg!

Toen Ylse weer wakker was uit haar middagslaapje hebben we ook nog kastanjes gezocht... en gevonden.

Wendy had heerlijke hartige taarten gemaakt. Die waren om te smullen. Bijna alles ging op! Natuurlijk moest er ook nog een plekje overblijven voor het heerlijke toetje: Fruitsalade.


Een erg geslaagde middag met veel plezier. Volgende keer, weer!

Geschiedenis

Op 10 september 2001 verhuisden wij vna Rotterdam naar De Meern. Op 11 september 2001 was er de aanslag op de Twin Towes in New York.

Ik weet het nog heel goed, omdat het zo'n beetje de eerste beelden waren op de tv die ik op die dag aansloot in De Meern.

Ieder jaar op 11 september zei ik dan ook: vandaag wonen we X jaar + 1 dag hier.

Bijna zeven jaar woonden we in De Meern, maar vandaag de dag woon ik er niet meer. En dus zijn de aanslagen van 11 september voor mij weer een stukje meer geschiedenis geworden. Misschien is 11 september 2008 daarom ook wel een bijzondere dag.

De opening

Op het moment dat ik dit schrijf, is het al 6 september in Beijing. 6 september in Beijing... ik hoor u denken.... wat was er dan ook al weer????

Op 6 september gaat de vlam weer branden en starten de Olympics opnieuw. Alleen nu in de schaduw van al het wereldnieuws. Obama, MacCain, Balkenende staan in de spotlicht... Morgen starten namelijk de paralympics. De Olympisch spelen voor mensen met een handicap.

De IOC zegt dat ze de paralympics hetzelfde podium willen geven als de gewone Olympics. En dat ze dus in alle Olympische faciliteiten kunnen sporten als de gewone sporters.

Dat is mooi gesproken, maar niet echt realistisch.

Vele journalisten hebben Beijing al weer verlaten na de sluiting van de Olympics voor niet gehandicapte sporters.

En dat blijkt. De NOS zegt trots dat ze nog nooit zo veel aandacht hebben besteed aan de paramlympics als dit jaar. En wat krijgen we te zien. Iedere dag een half uur op Nederland 2 om 19:55, precies als concurrent tov het NOS Journaal op Nederland 1. En niet zoals bij de gewone spelen een uur samenvatting op Nederland 1 na het acht uur Journaal.

De duitse publieke omroep is er in ieder geval nog een aantal uur per dag rechtstreeks bij. Maat het blijft toch een schim van de Olympics van de niet gehandicapte sporters. Toen was iedereen er de hele dag live bij, op radio, tv en internet.

Morgen mag Esther Vergeer de Nederlandse vlag dragen tijdens de opening in Beijing. En vanaf zondag vertegenwoordigen deze sporters ons in Beijing! Fritz wenst ze veel succes en zal ze zo goed en zo kwaad las het gat proberen te volgen.

Als het IOC echt lef heeft dan is er nog maar een Olympics voor alle sporters. En dan zijn die Olympics er voor iedereen op dezelde dagen, gehandicapt of niet. Als de spelen dan gewoon een paar dagen langer duren kan je alle sporters het podium geven dat ze verdienen.

Wellicht een echte droom om over 20 jaar waar te kunnen maken als Nederland de spelen naar ons land wil halen in 2028!

Koude rillingen

Menig correspondent van de NOS doet naast de normale verslaggeving voor radio, tv en internet ook nog iets extra's in de vorm van een weblog. Zo ook Margriet Brandsma vanuit Berlijn.

Gisteren schreef ze over de dood van Michelle. Als ik dat lees, dan krijg ik gelijk koude rillingen over mijn rug. Je zal je kind toch maar naar een vakantieweek hebben gestuurd en ze komt niet meer thuis 's avonds. Wat dat betreft is het dan wellicht ook maar weer goed dat de vakanties in Nederland weer voorbij zijn.

Maar dan lees je verder en dan krijg je nog meer koude rillingen van hoe neo nazi's daar dan weer op reageren.

Vis in het water

Vis moet zwemmen

Dat zei mijn moeder vaak als ik vis gegeten had als ik daarna dorst had. Gisterenavond at ik ook vis. Niet bij mijn moeder (wel in de buurt trouwens), maar bij Ronald en Wendy. De laatste training van en door Jeroen in Kockengen stond op het programma gisterenavond en Wendy had ons gevraagd om een hapje mee te eten.

Natuurlijk had Wendy weer iets met vis verzonnen. Dat het uiteindelijk geen rolletjes waren, maar gewoon lasagne, mocht de keukenpret niet drukken. Zelfs met extra veel lasagne bladen was het best lekker. Een dubbele portie ging zonder morren op.

De tonijn voelde zich, net als ik prima thuis in het water van De Koet. We hebben niet extreem veel gezwommen, maar het ging wel erg lekker. Toen de ballen in het water mochten, was het nog net niet donker en konden we nog even lekker overgooien.

De warme douche na het zwemmen was weer uitermate fijn om op te warmen. Het lijkt alleen wel alsof de warme douche op langere termijn minder warm wordt. Na een kopje thee was het gedaan met het zwemmen in De Koet. Jeroen nogmaals bedankt!

Halve finale!!!! Hoppa!!!

Vanochtend om 9:40 begon de kwartfinale tussen regerend Olympisch kampioen Italië en Oranje. Het Nederlands dames waterpolo team had zich als derde gekwalificeerd in haar groep en Italië als eerste.

Laptop op schoot, tv op Nederland 1 en schakelen tussen internet en tv: 100% adrenaline. De NOS schakelde tussen roeien (goud en zilver, dus ook belangrijk) en waterpolo. Dus kon ik sommige periodes alleen via internet kijken.

Het kijken via internet is trouwens geen straf. De site van de NOS is prima in orde. En bovendien was Jeroen ook aan het kijken. Menige goede en minder goede actie van onze dames hebben we samen via MSN toegejuicht en afgewimpeld.

Spanning genoeg. Oranje en Italië waren na de eerste periode met 2 - 2 compleet in evenwicht. We namen een 5 - 3 voorsprong in een erg goede tweede periode. Ik was inmiddels compleet gefocust op deze spannende wedstrijd. Italië kwam terug tot 7 - 6 na drie periodes. Spanning genoeg.

In de vierde periode scoorde Oranje het eerste 8 -6 en kreeg op ruim 3 minuten voor het einde een unieke kans op 9 - 6. Italië pressde voluit en door een fout van hen lag Oranje met twee vrouwen tegen een Italiaanse voor het Italiaanse doel. Helaas ging de lob mis en bleef het 8 - 6.

Italië kwam terug tot 8 - 7 en met nog één minuut te spelen, probeerde Oranje de halve finales van de Olympics te halen door de partij professioneel uit te spelen. Dat lukte, bijna....

Elisa Casanova, de grote en sterke midvoor van Italië scoorde slechts één keer, maar wist - met al haar routine - op vier seconden voor het einde van de wedstrijd nog wel een strafworp te versieren voor Italië. 8 - 8.

De eerste verlening ging voorbij voordat ik er erg in had. In de tweede verlenging van drie minuten kreeg eerst Italië een manmeer. Oranje redde. Met nog minder dan een minuut te spelen kreeg ook Oranje een manmeer. De unieke kans om ons te plaatsen. Helaas werd ook deze kans niet omgezet in een doelpunt. 8 -8 na verlenging.

Strafworpen volgden.
Oranje scoorde als eerste via Marieke van der Ham. Hierna hield Ilse van der Meijden de eerste strafworp van de Italiaanse Valkei. Iedere strafworp was zenuwslopend. Uiteindelijk gingen alle volgende worpen erin en mocht Yasemin Smit het met de vijfde strafworp van Oranje beslissen.

En... dat deed ze ook.

As dinsdag spelen we de halve finale tegen Hongarije. Drie van de vier halve finalisten komen uit de poule van Oranje, want naast Nederland en Hongarije is ook Australië door naar de laatse vier.

Aanstaande dinsdag om 9:40 CET speelt Oranje tegen Hongarije.

• de korte samenvatting: als je alles snel wil weten
• de strafworpenserie: 5 uit 5!
• de reactie van Robin van Galen: als je precies wilt weten waarom ik fan ben van Oranje: trainen, spelen en kunnen winnen van iedereen. Robin, redelijk geemotioneerd, vertelt het!
• de reactie van Yfke van Belkum: dit smaakt naar meer