Het einde van de aanbestedingen?

Vorige week zag ik hem voor het eerst in het echt rijden: De Fyra, met een gangetje van 40 km/u reed hij voor onze trein Utrecht Centraal binnen en vervolgde zijn weg richting Arnhem.....
___

In het begin van dit decennium wilde de Nederlandse Spoorwegen ons land aansluiten op het netwerk van hoge snelheidstreinen in Europa.

De route Amsterdam - Parijs lag het meeste voor de hand. Niet omdat dit per se de route was met het grootste economische belang, wel omdat op deze route de meeste ruimte was om een hoge snelheidslijn aan te leggen. Vanuit economisch oogpunt is de lijn richting Duitsland natuurlijk veel interessanter, hier ligt tenslotte het achterland van de Rotterdamse en Amsterdamse haven.

Helaas is dat slechts een minor punt in deze analyse.

Sinds 2004 staat de bestelling voor de treinstellen die op de lijn Amsterdam - Brussel moeten gaan rijden uit. De NS had hiervoor een aanbesteding uitgeschreven. Natuurlijk was de NS voor de aanbesteding wel even een rondje Europa gaan maken. Er waren natuurlijk al een paar aanbieders van hogesnelheidstreinen: het Franse Alstom maakt al jaren TGVs en de combinatie Siemens/Bombardier heeft de ICE trein ontwikkeld die al jaren in Duitsland rijdt.

Toch koost de NS in haar aanbestedingseisen niet voor een van deze twee ervaren leveranciers. De NS koos voor een andere leverancier. Hoe kan het dat de NS al koos voordat de aanbieders een bod hadden kunnen uitbrengen op de aanbesteding? Dat zou toch met de huidige transparantie moeilijk moeten zijn. Nee hoor, het tegendeel is waar.

De NS had in haar rondje Europa ook Italië bekeken. Daar zat nl. ook een producent van hogesnelheidstreinen: AnsaldoBreda. Die treinen waren spotgoedkoop, konden alleen geen 300 km/u maar slechts 250 km/u. Dat is ook best hard, tussen Rotterdam en Antwerpen, dachten ze bij de NS in Utrecht.

De aanbestedingseis werd dus keurig op 250 km/u gezet en de prijs werd tot het belangrijkste aspect gemaakt waarop de aanbieders beoordeeld zouden worden.

En dus kwam, voor velen als verrassing, AnsaldoBreda opeens uit de bus als winnaar van de aanbesteding.

De rest is geschiedenis: levering vele jaren te laat, na een paar weken weer uit gebruik, leverancier die de problemen beloofd binnen 3 maanden te verhelpen. En nu 4 maanden verder meldt de NMBS (die samen met de NS in het project zit) dat er 26 grote problemen geïdentificeerd zijn, daarvan zijn er van 7 de oorzaak bekend en van slechts 1 is de oorzaak van het probleem ook verholpen. Kortom: AnsaldoBreda heeft de problemen nog lang niet onder controlen.

Vandaag beëindigde de NMBS haar contract met AnsaldoBreda en daarmee is de Fyra ten dode opgeschreven.
___

..... op Utrecht Centraal stapte ik over op de ICE. Al snel na het vertrek vanuit Utrecht moest de ICE inhouden. voorbij Driebergen werd duidelijk waarom. We passeerden de Fyra, die stond inmiddels op een zijspoor zodat het overige treinverkeer verder kon rijden.

De estafette

Het is het spektakel van ieder groot atletiek evenement: de finales van de estafettes. 4 x 100 meter en 4 x 400 meter. Het stadion zit vol en iedereen is opgewonden en gespannen. Nu gaat het gebeuren. De lopers, de stokjes, het doorgeven van de stokjes.
Zo is het ook in het leven. Gisteren werd er ook weer een stokje doorgegeven. Dit keer kreeg mijn vader het stokje definitief overgedragen.

Generatie op generatie lossen elkaar af. Sinds de geboorte van Inge was ik ruim zeven jaar de in de luxe omstandigheid dat ik maar liefst vier loopteams in de estafette bezig zag.

Er zaten nog twee loopteams voor mij. Van het eerste loopteam waren er al wel drie binnen.

De opa van mijn moeder was als eerste binnengekomen. Hij was rap. Hij had her en der wat doping gebruikt in de vorm van sigaretten. Toentertijd werd daar nog niet zo streng op gecontroleerd als nu. Hij had zijn rondje als een grote lange sprint genomen. Natuurlijk wel door te genieten, maar snel en heftig.

Jaren later volgde pas de moeder van mijn moeder. Zij deed het veel rustiger aan. Haar dochters moesten haar steeds aanmoedigen, maar mijn oma vond het toch vooral een zaak van de coaching en de helpers om verder te komen. Als haar begeleidingsteam dan weer eens compleet was dan genoot ze. Meestal had ze dan meer aandacht voor de gezellige kanten van zo'n teambespreking dan voor de prestatie die er geleverd moest worden.

Dat is inmiddels ook al weer jaren geleden. Ondertussen stond ik in het stadion. Ik had hier een daar wat mensen leren kennen en vond ook een leuke vrouw om samen mijn eigen team mee te vormen. Anders dan in de atletiek bepaald niet de coach de opstelling van het team. In de meeste landen kan je zelf je team samenstellen.

Terug naar de estafette. Mijn moeder mocht al op weg. Haar subteam was binnen. Ze is inmiddels aardig op weg. Ze heeft goed naar haar vader en moeder gekeken, dat wel. Pakt van beide de sterkere punten over en heeft in ieder geval geen uitvoerige teambesprekingen en begeleidingsstaf nodig om verder te komen. In ieder geval tot nu toe niet.

Mijn vader moest nog wachten. Zijn vader, mijn opa dus, kwam als eerste over de finish. Uitgeput, niet meer wetend waar en wie hij was. Het laatste stuk ging het allemaal niet meer hoe hij wilde. Hoe hij het wilde: ja, daar kunnen ook nog hele verhalen over worden geschreven. Diskwalificatie lag op de loer, maar de jury bleef uiteindelijk mild.

En dan de moeder van mijn vader. Ze genoot van alle aandacht in het stadion. Ze had net als mijn andere oma veel behoefte aan ondersteuning en gezelschap. Als de toeschouwers in het stadion even wegliepen om zichzelf te verzorgen, vond ze dat maar niets. Ze zweepte de toeschouwers op om vooral voor haar te juichen en bij haar in de buurt te zijn. Dat deed ze heel slim en geraffineerd. Ook al werd ze in de laatste jaren steeds vermoeider en werd het een hels karwei voor haar om de finish te halen. Het laatste stuk kwam ze een aantal keer de man met de hamer tegen en viel ze over haar eigen voeten. Maar ze bleef op haar eigen baan, de buitenste baan van het stadion. Ze mocht wel naar binnen om een korter rondje te maken. Maar ze bleef aan de buitenkant lopen, zicht bij het publiek. Maar wel met een hele lange omweg.
Nu is ze dan gisteren eindelijk over de finish gekomen. Eindelijk? Ja eindelijk! Het laatste stuk was echt niet leuk meer voor haar.

En nu dan, ja mijn vader is nu ook op weg. En ineens realiseer ik mij dat ik na ruim 38 jaar opeens nog maar één team voor mij heb in de estafette en dat ik daarna aan de buurt ben.

De spanning neemt opeens even toe. Straks moet ik gaan lopen, straks ben ik aan de beurt, wetende dat als ik aan het lopen ben ik ooit ook over de finish ga komen.....

Oma, rust zacht.

Balanceren

Ooit riep ik iets op dit blog over verantwoordelijkheid.

Net zoals ik dat nu weer noem.

Regeren is geven én nemen. Niet alleen geven en zeker niet alleen nemen. Het is de kunst van combineren. Het is de kunst om én je vrienden ministers én je kiezers tevreden te houden.

Regeren is een kunst. Een kunst die het CDA tot in de finesses beheerste en nog steeds kan. Het is een kwaliteit van de partijen van de "oude politiek" PvdA en VVD. Maar het is, zo is van de week gebleken, tot een kwaliteit die niet iedere partij in de tweede kamer beheerst.

(Oh, voordat iedereen mij hierop aanvalt. De PVV maakt dan formeel geen deel uit van de regering, maar op deze punten van de begroting had deze partij toch wel degelijk een gedoogovereenkomest.)

En als je dan, als aanhangsel van, niet losmakelijk verbonden met, zo'n gedoogaccoord tekent, dan..... Ja, wat dan.

Daar lijkt de PVV zelf nog het meeste mee in haar maag te zitten. Allerlei korte termijn gedachten over de reactie van Wilders afgelopen zaterdag, het niet beleggen van een fractieberaad gisteren gieren door mijn hoofd. Maar daar gaat het dus niet om.

Waar het wel om gaat is om het ter elfder ure weglopen uit een constructieve bijeenkomst, die, gezien de aard en complexiteit al meerdere weken voortduurt. Een bijeenkomst waar partijen die regeren op ieder punt de kunst verstaan tussen compromis en achterban. Maar ook partijen die realiseren dat in zo'n proces op een gegeven moment keuzes gemaakt worden, niet alleen over de inhoud maar ook over het proces tot het komen van compromis op alle punten.

Onafhankelijk van de inhoud (liberaal, sociaal, communistisch of conservatief) is de kunst van het regeren, constructief te blijven balanceren op het koord. Als je niet wil of kan balanceren dan val je eraf. De PVV bewees afgelopen weekend niet te willen balanceren.

Zeven weken balanceren, zeven weken op allerlei punten inhoudelijk een compromis sluiten. En dan op 5 voor 12 als nog van het koord springen, zodanig dat het touw zo uit balans is dat ook VVD en CDA van het touw moeten springen. Dan blijf je zitten, dan moet je nog veel leren om te mogen regeren en om verantwoordelijkheid te nemen.

WOC

Afgelopen zondag 15 januari floot ik voor de tweede keer dit seizoen in de WOC competitie. De eerste keer (18 december) was goed verlopen en ik had er daarom ook veel zin in. Het werd mooie ochtend!

De eerste wedstrijd begon om 10:30 op de zondagochtend en dus stapte ik netjes om 9:30 het studenten sportcentrum van de TU Eindhoven binnen. Wat een drukte daar op zondagochtend. Gelukkig was er netjes koffie geregeld. Een van mijn collega scheidsrechters was al binnen en dus was het wachten op de derde collega en onze begeleider voor deze ochtend Robert van Zenderen.

Zowel mijn collega Jesper als ik waren dan ook verbaasd dat niet Robert maar Diana Dutilh opeens voor onze neus stond. En ze was niet alleen. Ze had ook Marcella Mauss meegenomen. Nu zult u wel denken: wie zijn Diana Dutilh en Marcella Mauss dan wel? Diana is een van de organisatoren van het WOC traject voor de scheidsrechters én als internationaal scheidsrechter actief op het EK Waterpolo dat van 16 tot en met 29 januari in Eindhoven wordt gehouden. Ook de Duitse Marcella Mauss is als scheidsrechter op het EK waterpolo actief. Marcella heeft op uitnodiging van Diana de moeite genomen om drie scheidsrechters uit de WOC competitie te komen begeleiden op zondagochtend in Eindhoven.

Jesper en ik keken elkaar even aan en zeiden toen allebei: Great! Dat was nog eens wat: feedback krijgen van maar liefst twee internationale scheidsrechters. Die kans gingen we met dan ook twee handen aanpakken.

De voorbereiding was dus vanaf nu in het Engels. Niet iedereen spreekt tenslotte evengoed Duits.

De drie wedstrijden gaan allemaal tussen de WOC Zuid en WOC Hollandse Delta (omg Rotterdam). De eerste wedstrijd van de dag was een Meisjes C wedstrijd (tot en met 15 jaar). Deze floot ik samen met mijn collega Jesper. Gedurende de wedstrijd kregen we beiden een aantal complimenten én tips van Diana. Na de wedstrijd gaf ook Marcella haar tips. De wedstrijd had voor mij sowieso nog een leuke lading. Veel meisjes uit het team van WOC Zuid heb ik al vaker gefloten in het district en de coach van WOC Hollandse Delta (Leon de Kleer) ken ik ook goed. Als scheidsrechter heeft dat voordelen en nadelen. Belangrijk is natuurlijk om je bewust te zijn van de persoonlijke band die er is en dat juist in het fluiten niet te laten meespelen.

In de tweede wedstrijd kregen we de kans om te laten zien dat we de tips ook kunnen toepassen. Samen met Bas floot ik mijn tweede wedstrijd. Deze wedstrijd was voor jongens tot en met 13 jaar. Een prima wedstrijd om te oefenen, want dit gaat toch wat langzamer dan een wedstrijd van meisjes tot en met 15 jaar. Hierbij was ook de begeleiding van Diana weer heel actief. Dat geeft me de kans om echt wat te leren.

Na mijn tweede wedstrijd was de derde wedstrijd van de dag: jongens tot en met 17 jaar. Jesper en Bas floten en dus kon ik samen met Marcella kijken en situaties analyseren. Wat te doen met extreem positie kiezen bij de midvoor / midachter? Wat te doen het nemen van vrije worpen? Wat te doen met een speler die van de zijkant naar doel zwemt en een zware fout tegen krijgt: uitsluiting of strafworp?

Na afloop van deze goede dag in Eindhoven reed ik blij terug naar huis. Zo wil ik wel vaker fluiten!

Esteban in het waterpolo

Gisterenavond gebeurde er in de ogen van vele touschouwers merkwaardige dingen in de Amsterdam Arena. Tijdens de voetbalwedstrijd Ajax - AZ kwam er een toeschouwer het veld inlopen. De toeschouwer gaf de keeper van AZ, Esteban een trap in zijn rug. Esteban reageerde en trapte de toeschouwer meerdere keren. Hierna gaf scheidsrechter Nijhuis de rode kaart aan keeper Esteban. Ook gaf de coach van AZ, Gert-Jan Verbeek aan, niet verder te spelen vanwege de onzekere situatie in de veiligheid van de spelers van AZ.

Toeschouwers, supporters en ook de media waren erg verbaasd over de rode kaart die scheidsrechter Nijhuis aan Esteban gaf. Voor zo ver ik weet, floot Nijhuis volgens de regels van het voetbalspel. De klacht die ik het meeste hoorde was "maar hij beschermde zichzelf toch?"

Als waterpolo scheidsrechter ben ik wel benieuwd hoe we dit soort situaties in het waterpolo zouden oplossen en moeten oplossen.
Dus vroeg ik vanochtend via Twitter:

Hierop kreeg ik enkele reacties

Tom van Wanrooij schreef

Hans Willemsen schreef:

En wat vind ik zelf:

Ik zelf dacht eerst aan het toepassen van spelregel 21.11 "grof geweld".

21.11 Het zich schuldig maken aan grof optreden of gewelddadig spel (inbegrepen opzettelijk trappen of slaan met de bedoeling letsel toe te brengen dan wel een poging daartoe) jegens een speler van de tegenstander of official (functionaris), al dan niet tijdens het spel, tijdens enig oponthoud, time-outs, na een doelpunt of in de pauze tussen de speelperioden.

Gebeurt dit tijdens het spel zal de overtreder voor de rest van de wedstrijd worden uitgesloten en er wordt een strafworp toegekend aan de tegenstander. De overtreder moet de zwemzaal (met inbegrip van de tribune) verlaten. De overtreder mag na 4 minuten werkelijk spel worden vervangen.

Wanneer de scheidsrechters gelijktijdig fluiten voor grof optreden of geweldadig spel voor spelers van de beide ploegen die voor de verdere duur van de wedstrijd worden uitgesloten en mogen na 4 minuten worden vervangen. De ploeg welke het balbezit had neemt de eerste strafworp, gevolgd door de andere ploeg. Na de tweede strafworp zal de ploeg die het laatst balbezit had de wedstrijd hervatten op de middenlijn of daarachter.

Mocht dit voorval zich voordoen gedurende enig oponthoud, time-out, na een doelpunt of gedurende een rustperiode, dan zal de speler worden uitgesloten voor de verdere duur van de wedstrijd en zal de zwemzaal (met inbegrip van de tribune) moeten verlaten. De overtreder mag na 4 minuten werkelijk spel worden vervangen en het spel wordt op de normale manier hervat.

Als je goed leest, staat bij deze regel niet dat deze kan worden toegepast bij grof geweld jegens een toeschouwer. Er staat namelijk: jegens een speler van de tegenstander of official. Een UMV4/S kan dus volgens mij niet worden gegeven.

Vervolgens komt spelregel 21.10 in Beeld "Wangedrag en in diskrediet brengen van het waterpolospel"

21.10 Het zich aan wangedrag schuldig maken, daarbij inbegrepen het gebruik van onacceptabele taal, agressiefof aanhoudend foutief spel, het weigeren gehoor te geven aan of tonen van gebrek aan eerbied voor de scheidsrechter of official, onoorbaar gedrag tegenover de waterpolospelregels of aanzetten tot het in diskrediet brengen van het waterpolospel. De overtreder wordt voor de verdere duur van de wedstrijd uitgesloten, met vervanging zodra zich een van de voorvallen voordoet waarnaar in WP 21.3 verwezen wordt en hij moet de zwemzaal verlaten (met inbegrip van de tribune).

[Indien een speler een overtreding maakt volgens deze regel, gedurende een rustperiode, time-out of na een doelpunt, zal de speler worden uitgesloten voor het resterende deel van de wedstrijd en een vervanger mag direct deelnemen aan de herstart van de wedstrijd omdat alle situaties worden beschouwd als een rustperiode: het spel herbegint op een normale manier.]

Deze regel kan hier volgens mij wel worden toegepast. De betreffende speler wordt uitgesloten en een vervanger mag aan het spel meedoen (na de normale 20 seconden straftijd).

Blijft vervolgens de vraag: wat doen we met de toeschouwer, het publiek in het algemeen en de rest van de wedstrijd.

Spelregel 7.5 geeft de scheidsrechter de mogelijkheid om een of meerdere toeschouwers weg te sturen:

7.5 De scheidsrechters hebben de bevoegdheid om elke speler, ploegfunctionaris of toeschouwer te gelasten de zwemzaal te verlaten wiens gedrag hen verhindert hun functie op een behoorlijke en onpartijdige wijze uit te voeren.

Verder bestaat er nog spelregel 7.6 die de scheidsrechter de mogelijkheid geeft om de wedstrijd te staken. De vraag die in dit geval geïnterpreteerd moet worden is of de actie van de toeschouwer (speler trappen) en de reactieve reactie van de speler met de bijbehorende straf (UMV) een regelmatig verloop van de wedstrijd verhinderd.

7.6 De scheidsrechters hebben de bevoegdheid de wedstrijd op elk moment te staken indien, naar hun oordeel, het gedrag van de spelers of toeschouwers of andere omstandigheden een regelmatig verloop verhinderen. Indien de wedstrijd gestaakt moet worden, brengen de scheidsrechters aan de bevoegde instanties verslag uit.

Een bewuste actie van een supporter om een speler te willen uitschakelen verhindert volgens mij een regelmatig verloop van de wedstrijd. Staken is dus gerechtvaardigd.

Vervolgens brengt de scheidsrechter rapport uit van de door hem gegeven UMV aan de speler. De tuchtcommissie van de KNZB beslist vervolgens of hier sprake moet zijn van een schorsing. Ook brengt de scheidsrechter rapport uit over het hoe en waarom van het staken van de wedstrijd. Het is verder aan de competitieleider om hierin een beslissing te nemen.

Föhn

Het was een gekke dag voor wat betreft het weer in het Sauerland.

Al de hele week is het schitterend herfstweer. Ook voor vandaag werd dit weer voorspeld door de meteorologen. Zon, in de ochtend wat nevel en warm voor de tijd van het jaar. En dus trokken wij juist vandaag naar Willlingen om met de skilift naar de Ettelsberg te gaan. Niet te vroeg, zodat het lekker weer zou zijn.

Toen we richting Willingen reden, om 10:15 wist de weerman op WDR2 te vertellen dat er in het zuien van Nordrhein Westfahlen, tegen de grens met Hessen wel wat meer kans op bewolking kon zijn. De wind kwam ook hier nu eens niet uit het noordwesten, maar uit het zuidooosten. En daar kwam de vochtige, warme lucht vandaan.

Dat klopte precies, want Willingen ligt net in Hessen en daar was het de hele dag bewolkt en beukte de zuidoosten wind tegen de Ettelsberg (830 m) en Langenbeg (843 m) aan.

Toen we in de middag weer terugreden naar het Olsberg aan de andere kant van de Ettelsberg en Langenberg, kwam het mooie weer ons weer tegemoet. Zon, warm en geen wind. Hemelsbreed 5 km meer naar het noorden.

De föhn in het Sauerland, nog nooit zo meegemaakt als vandaag.

Geocaches 1 oktober: #1147 tm # 1153

# 1147: Amiga Scene

Deze zaterdag moest ik in IJsselstein zijn voor een bijeenkomst van mijn andere hobby: waterpolo. Daarom was ik al redelijk vroeg van huis gereden,zodat er nog wat tijd over zou zijn om ook een paar leuke geocaches te vinden.

De oplossing van de puzzel die de cachelocatie moet onthullen, lag al een tijdje klaar. Daarom kon ik vrij gemakkelijk richting het nulpunt van de cache navigeren.

Toen ik op minder dan 300 meter van de cache was, schoot de moed mij een beetje in de schoenen... Toch geen achtertuin / voortuin cache. Nee hoor, niets van dit alles. Een vakkundig en netjes verstopte schat was wat ik er aan trof. Mooi en zorgvuldig gemaakt. Leuk om te vinden.

# 1148: *MZLE2010* Brugzicht twee

Na het bezoekje aan de Amiga Scene ging het weer het mooie landschap in. Over de dijk, met opkomende zon, een hardloopster, een wielrenner. Ik miste alleen de boten op de rivier. Die waren er helaas niet.

Op het parkeer coordinaat heb ik mijn auto geparkeerd en ik ben toen nog even over de dijk gelopen. De kou van de lucht in combinatie met de warmte van de zon. Dat is altijd fijn in de ochtend.

# 1149: Tuitix en Trackix en de Ronde van Lopix 5

Na de tweede brugzicht cache, moest ik de dijk weer af en de polder in. Precies bij deze cache was ook een goede plek om de auto neer te zetten.

Het is kennelijk ook een goede plaats om honden uit te laten. En die hond was wel erg sloom en dus zijn baasje ook. Na een tijdje gewacht te hebben, verdwenen de dreuzels en kon ik de cache snel loggen. Eigenlijk veel te snel, want deze cache is werkelijk erg mooi gemaakt en verdient eigenlijk veel meer aandacht. Een toppertje qua uitvoering is dit dus.

# 1150: De Magische Kubus

De oplossing van deze cache had ik al een tijdje in mijn bezit en nu kon ik hier dan ook werkelijk een keer naar toe om te gaan loggen.

De locatie is mooi! Wat een uitzicht en wat mooi met de dauw nog op de velden. Alleen... die zendmast aan de achterkant. Tsja dat hoort erbij in Nederland.

# 1151: **MZLE2007** Wie aan Lopik denkt, denkt aan ......

Na het loggen van de magisch kubus kon ik eindelijk een keer bij deze cache stoppen. Hier ben ik al vaak, nee heel vaak langs gereden. Vroeger, toen ik nog in De Meern woonde nog meer dan nu.

De cache werd relatief snel op zijn verstopplek gespot. Wat een sterke magneet!

# 1152: Tuitix en Trackix en de Ronde van Lopix 6

De caches van deze ronde van Lopik begint me steeds meer boeien. Her en der had ik er al twee eerder gevonden. En na nummer 5 eerder op deze ochtend, was ook nummer 6 weer erg goed.

Het laatste stukje heb ik bewust gelopen, want met dit mooie weer wil ik wel buiten zijn.

# 1153: Dwars door IJsselstein: Zenderpark

Vlak voordat ik mijn eigenlijk doel bereikte bij het Cals College, kon ik ook deze cache nog meepikken. Deze was niet heel moeilijk, zeker niet omdat er weinig mensne in de buurt waren. Dat kan hier denk ik wel heel anders zijn.

Geocaches 29 september 2011: #1144 tm #1146

# 1144: Den Bommelse Gors

Nadat ik eerst een paar uur thuis had gewerkt, reed ik daarna in alle rust naar kantoor in Capelle aan den IJssel. Geen files, geen mist, geen openstaande bruggen en uiteindelijk maar een enkele geocache.

De koeien vonden het maar erg interessant wat ik hier kwam doen. Ik kwam natuurlijk niet om hen te melken, maar om een schatje te vinden. Die zat netjes verstopt.

# 1145: Mooi Hoeksche Waard 3

Op de terugweg uit kantoor naar huis moest ik sowieso nog in Numansdorp langs om een nieuwe (gebruikte) fiest voor mijn dochter op te halen. En dus was ik al op tijd de A29 af te gaan om een stukje binnendoor te rijden. Ik zou wel zien of ik uiteindelijk bij drie of vier caches zou blijven steken.

Uiteindelijk werd het er slechts één en wel deze. Nadat ik dacht dat ik het kokertje ongezien had kunnen loggen, werd ik op de terugweg aangesproken door de bewoner van het huis naast de molen.

De oude man - 88 jaar bleek later - vroeg me of ik het had gevonden. Kennelijk was hij dus op de hoogte van de cache. Natuurlijk had ik hem gevonden (zo moeilijk was de cache niet). De lieve man vroeg hoe lang de cache er nog zou zitten. En nadat ik hem had vertelt dat ik dat niet wist, begon een leuk en mooi gesprek over geocachen.

De man vond het toch maar erg mooi en heeft vol bewondering op mijn Oregon 450 gekeken en met eigen ogen gezien dat we op 7 meter van de cache stonden met een afwijking van 3 meter.

Ruim 15 minuten later kon ik dan toch terug naar mijn auto. Een cache en vooral een mooie ervaring rijker.

# 1146: Hellegatsplaten: DE BONUS

Nadat ik de nieuwe fiets voor Inge had opgehaald in Numansdorp, ben ik binnendoor (dus via de parallelbaan) weer richting Goeree - Overflakkee gereden. Hier lag nl. nog een cache die ik ook nog niet had gevonden en die al langere tijd opgelost klaar lag.

De weg naar de cache was makkelijk en het vinden van deze grote cache nog veel makkelijker. Veel belangrijker waren de andere caches in de Hellegatsplaten serie die mij al op veel mooie plekjes heeft laten komen.

Geocaches 28 september 2011: #1142 en #1143

# 1142: Onrust boven Den Bommel

Het was mooi weer. Niet gewoon mooi weer, maar heel mooi weer. Mijn reis van huis naar werk was midden op de dag en dus kon ik de lunchpauze ook gebruiken om even van het zonnetje te genieten bij deze cache.

Het uitzicht is heerlijk hier en dat kan je ook goed zien op de foto. Het loggen in het zonnetje was zeker geen straf.

# 1143: KUNST?TUNNEL ZUIDZIJDE

Nadat ik de cache "Onrust boven Den Bommel" gevonden had, kwam ik ook nog langs dit grappige tunneltje.

Hier was het spotten van de cache kinderspel, zeker omdat er zo midden op de dag geen fieters door het tunneltje reden.

Ik verbaasde mij nog wel over alle loslopende kippen in de akker aan de overkant. Zo veel ruimte hebben maar weinig kippen in Nederland

Geocaches 27 september 2011: #1137 tm #1141

# 1137: Bathse Brug

Het rondje geocachen van deze avond begon bij de Bathse Brug.
Deze cache stond al heel de zomer op ons verlanglijstje, maar omdat het niet vroeg genoeg dondker werd, sloegen we hem steeds over. Ook nu was het nog steeds niet helemaal donker. Gelukkig had Jeroen een nieuwe super goede zaklamp bij zich. Hierdoor konden we de reflector van de cache locatie al vrij snel spotten. De cachelocatie konden we vrij gemakkelijk bereiken en dus konden we onza naam op ons logrolletje schrijven.

Juist tijdens de schemering is het lichtspel hier inderdaad geweldig. Polders waar langzaam wat mist ontstaat, de water dat oranje en rood spiegelt van de ondergaande zon en in de verte alle lampjes van de haven van Antwerpen.

# 1138: Golfbaan Reymerswaal

Het avondje cachen met Arjan en Jeroen vervolgden we na de Bathse Brug bij de golfbaan. Het was inmiddels al redelijk donker en de golfbaan lag er verlaten bij. De cache ook en dat was nou net de bedoeling, want daardoor konden we hem makkelijk tevoorschijn toveren en loggen.

# 1139: Ode aan de DT-fout

De aanrijroute vanaf de golfbaan Reijmerswaal naar de "Ode aan de DT fout" was eigenlijk net zo leuk als het vinden van de cache zelf.

Een klein verlaten weggetje vanaf Bath, via de golfbaan eindigt gewoon op de grote brede weg om BASF in de haven van Antwerpen heen.

Nou is het doel om veel schrijffouten in de log van de cache te maken.

Zau dath lukkuh? Wwelligt well, maar ik weedt het nied seker.

Een paar weken geleden hadden we in dit gebied de Belgische politie al een uitgelegd , hoe het geocachen nou in zijn werk gaat. Dit keer hadden we geen bezoek en konden we met de zaklampen de cache makkelijk vinden tussen alle bomen en planten.

# 1140: De Brabantse Wal 6 - zoek de overeenkomst

Na ons kleine uitstapje in Belgie om de "Ode aan de DT fout" te vinden, gingen we weer terug naar Nederland. We gingen verder op de Brabantse Wal.

Jeroen wilde ons met zijn topo kaartje eerst nog dwars over een akker sturen met de auto. Gelukkig was met een paar honderd meter omrijden, de cachelocatie ook op een normale manier te bereiken.

Op de cache locatie was het verder niet moeilijk om de cache te vinden. De coordinaten bleken precies te kloppen.

# 1141: Verborgen Groen 6: De Sleutel naar de Schat

De laatste cache van ons rondje was in Woensdrecht. Deze hadden we allemaal nog niet gevonden. Via een mooi bospaadje konden we de cache goed bereiken. Er was een uil goed te horen, maar we konden hem helaas niet spotten. De cache wel, en de logrol bevat nu ook onze namen.

Fatsoen

De afgelopen dagen vonden de algemene beschouwingen plaats over de plannen van het kabinet Rutte voor 2012.

Gisterenavond werden alle moties in stemming gebracht. Dat duurde welgeteld nog geen tien minuten voor ruim twintig moties. Slechts een enkele motie haalde het. Welke? Ik zou het ook niet meer weten.

Wat iedereen natuurlijk wel onthouden heeft zijn "bedrijfspoedel" en "doe effe nornaal man". Natuurlijk zijn het twee uitspraken van Geert Wilders. Wie anders?

Rond om die twee uitspraken vallen mij twee zaken op. Geert Wilders speelt een andere troefkaart dan voorheen. Vroeger speelde Wilders altijd een extern troefkaart om de agenda en de media mee te vullen. Islam, 911, moskeeen, Turkije, buitenlanders in het algemeen, Henk en Ingrid in het bijzonder, het kwam allemaal wel een keer naar voren. Altijd wist hij daarmee het debat te beheersen en de media te vullen. Dit keer speelde Wilders geen externe troefkaart, maar de interne troefkaart. Persoonlijke aanvallen op collega parlementariers beheersten het debat meer dan ooit. Waar Wilders vroeger wel een enkele persoonlijke aanval op (met name) Cohen had, werd dit nu het hoofdbestanddeel van het debat. Er werd weliswaar nog geseind met islam, Turkije en Griekenland, maar de echtetroefkaart van Wilders was een interne troefkaart.

Natuurlijk won Geert Wlders ook hiermee weer het rondje klaverjassen aan de stamkroeg van de interruptiemicrofoon. En aangezien de competitie nog niet afgelopen is, moet iedereen Wilders gewoon mee laten doen met het volgende rondje.

Een ander aspect is het taalgebruik op zich. De taal van de straat, zoals dit dan wordt genoemd mag van mij best in de tweede kamer tercht komen. Het parlement is tenslotte een afspiegeling van de bevolking. Aan de andere kant is het parlement een instituut dat het voorbeeld geeft over hoe wij in dit land met elkaar om willen gaan. Zeker in een tijd waarin via de media debatten live in breedbeeld 24 uur per dag via politiek 24 bij alle Nederlanders in de huiskamer kan worden gevolgd en kranten in gedrukte vorm en via hun websites elk detail van het debat tot in den treuren uitvergroten, is de invloed vann parlementariërs op de bevolking levensgroot.

De vraag is natuurlijk niet wat Cohen, Rutte, Pechtold, Sap en Van der Staaij van Wilders zijn persoonlijke aanvallen en de voorbeeldfunctie van de parlementariërs vinden. Dat is wel duidelijk. Belangrijker is nog of de kiezer dit nog accepteert. Wat zou u er zelf van vinden als u steeds met populaire retoriek persoonlijk zou worden aangevallen. Als het tijdens vergaderingen op uw werk niet meer gaat over de inhoud van het werk en het functioneren van u of uw collega's op het werk, maar dat zonder aanzien des persoon door uw baas of collega's zwart wordt gemaakt terwijl u, vanuit uw persoonlijke overtuiging, gewoon prima uw werk doet. Het wordt nog erger als de borrelpraat met gewaardeerde vrienden en familie opeens niet meer gaat over Ajax en Feyenoord en de scheidsrechter, maar dat uw vrienden u opeens compleet door het slijk halen omdat u noe toevallig voor een andere club bent of helemaal niet van voetbal houdt.

Waar ligt de grens van de normen en waarden van de kiezer?

PS:
Zou de heer Koperslager al denken al een come back in de politiek arena?

Vrijheid en verantwoordelijkheid

Het concept regeerakkoord tussen VVD en CDA en het concept gedoogakkoord tussen VVD, PVV en CDA is een dag oud. Het nieuws staat vol met kritiek op deze akkoorden. Abvakabo, PvdA, D’66, Van Agt, JOVD en natuurlijk de twee “CDA dissidenten’ Ferrier en Koppejan.
Met name de kritiek vanuit de politiek zelf is onbegrijpelijk. De partijen die nu 74 zetels in het parlement hebben, hebben eerder in de informatie (bijna) allemaal de kans gehad om verantwoordelijkheid te nemen na de verdeelde verkiezingsuitslag. Met name het PvdA en in mindere mate de andere partijen links van het midden stelden voorwaarden aan gesprekken of sloten bepaalde combinaties vooraf al uit.
Het getuigt nu dan ook van bijzonder kinderlijk gedrag om vanuit de oppositiebankjes met verwijten te strooien richting de partijen die wel verantwoordelijkheid hebben genomen om Nederland te besturen. Invloed nemen is niet makkelijk, maar ik verwacht van leiders als Cohen en Pechtold dat ze het politiek spel kennen en beheersen.
Nu er een rechts (what is in the name) akkoord op tafel ligt, maakt links oproer. Terwijl ze zich beter kunnen concentreren op de vraag hoe ze vanaf nu wel invloed kunnen nemen om hun kiezers te laten zien dat ze wel ergens voor staan.
Het nemen van invloed is voor Ferrier en Koppejan kinderspel. De akkoorden die nu op tafel liggen, zijn dankzij hen nog steeds in ‘concept’ fase en nog niet definitief. Wat mij echter verbaasd is dat niet helder is wat ze met deze invloed willen bereiken. Inhoudelijk zijn er geen voorbehouden gemaakt tijdens de fractievergadering van het CDA. De afspraken op papier tussen VVD en CDA zijn dus voor Ferrier en Koppejan acceptabel. De gedoogsteun van de PVV is het probleem. Maar het is niet duidelijk wat er aan die afspraken moet veranderen voordat Ferrier en Koppejan tevreden zijn. Zeker nu Koppejan heeft aangegeven dat hij in de fractie blijft als het CDA congres de samenwerking goedkeurt, blijft het een rare bokkesprong.
De boodschap van Maxime Verhagen in de formatie is steeds duidelijk geweest. Er komt een regering VVD-CDA en de PVV steunt deze regering. Ik wens het CDA congres veel wijsheid, maar vooral veel inzicht in invloed toe.

Geocache #314 en #315

Na een cache pauze van 5 maanden was het eindelijk weer eens zo ver. Team Oosterom trok erop uit op een winderige en relatief koude tweede paasdag.

Ons oog was gevallen op de Hoek van Sint Jaape. Dit natuurgebiedje + cache was ons al eerder opgevallen en stond al een tijd op onze wishlist. Net kort of lang genoeg om met de kinderen te doen en voor 90% ook nog Bugaboo proof.

De waypoints vielen in de categorie inkoppertjes. De laatste meters naar de cache mocht Inge het eens helemaal alleen doen en zonder veel problemen wist ze de cache te vinden.

Op de terugweg naar de auto hebben we ook nog even een ommetje gemaakt naar Monument Grevelingendam, want die lag tenslotte bijna op de route. Ook deze cache was makkelijk te pakken.

OKT

Gisteren ben ik naar de laatste dag van het Olympisch kwalificatie toernooi schaatsen in Heerenveen gaan kijken. Voor het eerst van mijn leven stond ik in de schaatstempel waar helden en heldinnen als Rintje Ritsma, Falko Zandstra, Tonny de Jong en Annemarie Thomas al grote successen behaalden.

De schaatstempel was slechts voor 40% gevuld, maar dat maakte het niet minder leuk. Al is Heerenveen niet om de hoek, ik was er op tijd. Samen met Erwin en zijn vader stonden we voor de poorten al in de rij. Samen met een grote groep supporters van Arjen van der Kieft trotseerden we de waterkou. Die groep fans van Arjen noemden zich Gekke Kieft Fans, dat stond in ieder geval op hun mutsen. Gek waren ze niet, wel gezellig.

Nadat we het stadion binnen mochten, zochten we een plekje op aan de rand van de staantribune aan de zuidkant. Al snel kwam ook de dweilband van de dag binnen en kon het feest beginnen. Het inrijden was op zich al mooi om te zien. De dames van de 1.000 meter kwamen een voor een het ijs op. Precies voor onze neus zette ze dan meestal aan voor een rondje tempo om op te warmen. Paulien van Deutekom kwam op snelheid door de bocht, maar maakte een misslag en gleed op haar billen de boarding in. Dat ze vervolgens haar rit op de 1.000 meter verloor kwam voor mij dus niet als een verrassing.

Margot Boer won de 1.000 meter en samen met Laurine van Riessen en Annette Gerritsen maakten ze weer een podium voor de Control ploeg compleet.


Na een dweilpauze was het tijd voor de 10 km voor heren. In de eerste rit mocht Ted Jan Bloemen het alleen doen. Hij had geen tegenstander en moest dus 25 rondjes alleen en met behulp van het publiek schaatsen. Hij reed een mooie en goede race en het was echt leuk om iemand alleen aan te moedigen. Uiteindelijk werd hij vierde.

De twee andere ritten voor de dweil waren niet echt spannend. Na de dweil was het echt echter heroiek en dramtiek samengepakt in een halfuur topsport van de bovenste plank.

Bob de Jong en Arjen van de Kieft gingen bijna 6 km gelijk op in hun 10 km rit. Het schema lag maar een paar seconden boven het baanrecord van Sven Kramer. Iedere rondje probeerden beide rijders als eerste het rechte eind op te komen richting de finish. Eerst had Van der Kieft een klein voordeel, later De Jong, hierna nog een keer Van der Kieft. De Gekke Kieft Fans werden langzaam echt gek. Op 6400 meter moest Van der Kieft toch het hoofd buigen voor De Jong. Bob reed door en bij iedere rondje laag in de 30 seconden schoof hij weer een paar tienden op richting het baanrecord van Kramer. Kramer kon vanaf 8.400 meter nog versnellen naar rondjes 30.0 en dat kon De Jong niet. Wel was zijn eindtijd goed voor een persoonlijk record en de tweede tijd ooit in Thialf! Achter De Jong ging Van der Kieft stug door. Hij reed een paar rondjes 31.6 en ging dus niet kapot. Ook Van der Kieft reed een nieuw PR en legde de lat voor Verheijen hoog.

De tweede rit na de dweil was een rit van de groene brigade van TVM. Wouter Olde Heuvel tegen Carl Verheijen. Naast De Jong en Van der Kieft hadden ook de twee teamgenoten van Kramer een Olympisch kwalificatie achter hun naam.

Verheijen begon snel, wellicht te snel. Rondje 30.2 om mee te beginnen. Daarna liep zijn schema langzaam op. Tot 6 km leek het erop alsof hij alles onder contole had. Zijn rondetijden waren iets aan de hoge kant, maar Van der Kieft zijn rondjes waren op het laatst hoger dan ervoor. Verheijen kan op het laatst meestal versnellen, maar nu niet. Ook een rondje 31.6. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en sloeg zo hard als ik kon. Kemkers gaf aan 31.2, dat moet je rijden. Maar in plaats van dalende rondetijden, liepen ze juist op. Op het scorebord in Thialf zelf was dat al eerder duidelijk. De snelheid, die je op tv af en toe in beeld ziet op de kortste afstanden, staat in de hal continu op het scorebord en zo kon je duidelijk zien dat Carl steeds langzamer ging. Op 5 rondjes voor het einde was het voor mij duidelijk: Carl gaat het niet redden.



Hierna kwamen de dames opnieuw in de baan voor de 5 km. Wat de laatste dagen op tv al duidelijk werd gemaakt in de analyses, kon ik ook met mijn eigen ogen zien. De spoeling op de 5 km bij de dames is dun. Zonder Gretha Smit en Renate Groenewold blijft alleen Elma de Vries over. Zij reed als enige een race die er toe deed. Maar ook haar tijd in Thialf zal in Vancouver niet genoeg zijn voor een medaille. Martin Hersman zei tijdens de dramatische 1.500 meter van Elma de Vries al dat ze moest gaan kiezen. Niet alles doen: marathons, world cups lange baan, oh ja natuurijs marathons, in de zomer skeeleren. Maar daar heeft Elma de Vries nog niet naar geluisterd, want na het officile programma reed ze nog vrolijk mee met een mini marathon over 20 rondjes met marathon en lange baan rijdsters.



Ook de mannen reden zo'n mini marathon. Daar bleek bij het overgebleven publiek Douwe de Vries de populairste rijder. Hij bleef in een groepje van drie rijders lang vooruit, maar uiteindelijk redden ze het niet. Cees Juffermans won in de massasprint.

En daarmee was het programma afgelopen. Een mooie schaatsdag was voorbij. Thialf was geweldig en ik kom zeker terug.

Oh ja, de blauwe hoeden die Aegon beschikbaar had gesteld met de voornamen van de topschaatsers waren er niet voor iedere schaatser. Carl en Arjen ontbraken bijvoorbeeld. Sven was het populairst, net als Annette. Paulien en Beorn waren nog in overvloed verkrijgbaar. Ik koos voor de schaatser met de mooiste techniek: Bos; Jan dus!

De Tour

Een paar jaar geleden schreef ik nog dat de Tour bijna dood was. Dit jaar volg ik hem sinds jaren weer intensiever dan ooit.

Ik weet niet waaraan het nou precies ligt: de Zeeuwse wielergekte van Rene, Frits, Mark, Mark of de rentree van Lance en spanning binnen Astana of dat de Tour met de site en twitter van de NOS nu wel heel makkelijk te volgen is. Waarschijnlijk is het een combinatie van factoren.

Dat renners nog steeds aan de lopende band worden gepakt (ook vandaag weer twee renners, ook al doen die niet mee in de Tour), dat de Astana ploeg het peloton ouderwets goed controleert en dat Rabo geen deuk in een pakje boter rijdt, neem ik zelfs voor lief.

Vroeger was ik nooit voor Armstrong, maar dit jaar hoop ik toch echt dat hij wint, omdat hij niet de echte favoriet is.

De spanning is om te strijden. Contador staat 2 tellen voor op Armstrong. De dans om het geel zal lang duren. Armstrong wil controleren. Contador wil attackeren en Bruyneel wil alleen maar dat er een Astana renner wint. Zie hier de ultieme driehoeksverhouding die de Tour tot een spannende thriller maakt.

Wanneer begint het slot van deze spannende thriller: zondag richting Verbier? De tijd zal het leren.